در مصیبت حضرت علی اکبر علیه السلام - حیران (میرجهانی طباطبایی)
اشاره
قره العین شه ملک بقا
یعنی اکبر آن مه زیبا لقا
چون که از سوز عطش بی تاب شد
از قتال خصم سوی باب شد
گفت بابا! نوگلت افسرده است
از شرار تشنگی پژمرده است
می کُشَد این تشنگیّم ، ای پدر
ثقل آهن کرده بی تابم دگر
جان فدایت ای تو خضر راه من
ریز آبی بر شرار آه من
هست آیا هیچ راهی سوی آب
تا زیک شربت کنم دل کامیاب
گیرم از نو باز راه کارزار
تا بر آرم از دل دشمن دمار
مات شد شاه از رخ زیبای او
ریخت گوهر ، نرگس شهلای او
گفت: آزُردی من دلریش را
بر دهانم نِه زبان خویش را
چشم گریان، پسته خندان گشود
از میان لعل یاقوتش ربود
شه ز یاقوت لبانش قوت خورد
وآنگهش مُهر سلیمانی سپرد
یعنی اندر عاشقی چالاک باش
افتخار سیّد لَوْلاک(1) باش
روشراب وصل نوش از دست اونیست شو تا آنکه گردی هستِ هو
* * *
1- سیّد لولاک: پیامبر اکرم صلی الله علیه و آله .