سرو خونین و نوگل پرپر صفحه 37

* * *

خواست دگر حمله برد بر سپاه

ماه وش افتاد در ابر سیاه

تیغ به کف مُنقِذِ عَبْدی رسید

کرد خزان نوگل شاه شهید

فرق شه از تیغ ستم برشکافت

وا ابتا گوی به رضوان شتافت

مرغ دلش پر زد و فریاد کرد

نام پدر را به دعا یاد کرد

گفت که: سیراب زکوثر شدم

شاد به دیدار پیمبر شدم

گشت لب تشنه به بحر وصال

غرقه به دریای محیط جمال

ناله شهزاده به گوش پدر

برد زکف، طاقت و هوش پدر

تاخت فرس تند به میدان ولی

یافت خزان گلبن آل علی

بر سر آن نوگل بیخار شد

ناله آن بلبل جان، زار شد

گفت که: ای تازه گل باغ من

رفتی و خون شد دل پرداغ من

ای علی! ای نو گل بستان یار

خاک پس از تو به سر روزگار

بی تو دگر باغ جهان بی صفاست

نو گل مهرش همه خار جفاست

ای علی! ای سرو و گل باغ عشق

ای ز ازل بر دل تو داغ عشق

بی تو شها! تیره رخ ماه و مهر

بی تو مها خاک به فرق سپهر

گفت پس از ناله و فریاد و آه

تا جسد آرند بر خیمه گاه

آن تن صد چاک ز اهل حرم

برد همه صبر و برانگیخت غم

آه زنان بر سر نعش علی

سوخت جهان را زپریشان دلی

ناله اهل حرم آتش فروخت

وز شرری خرمن عالم بسوخت

چرخ، قصاص ار کند آن خون پاک

خون همه خلق بریزد به خاک(1)