تا باز به لب نامده جانم، علی اکبر جانم علی اکبر
با کم زگنه چیست بدین نوحه سرایی تا همچو صفایی
در ماتم تو مرثیه رانم، علی اکبر جانم علی اکبر
* * *
بر خاک خواری اوفتاد از فرق امروز افسرم
دردا که از زین سرنگون افتاد بر خاک اکبرم خاک دو عالم بر سرم
بر خاک خواری اوفتاد از فرقْ امروز افسرم خاک دو عالم بر سرم
با زندگانی زین سپس ارمان ندارم یک نفس درمان من مرگ است و بس
بر جای این افسر سپهر ای کاش بربودی سرم خاک دو عالم بر سرم
خاک بهی و آب بقاء زین آتشم بر باد شد وین خانه از بنیاد شد
آری نباشد سخت تر از سنگ و سندان پیکرم خاک دو عالم بر سرم
این صرصر طوفان ثمر ، وین شعله نیران شرر کم سوخت تا پایان زسر
در نینوا بر باد داد از بیخ و بن خاکسترم خاک دو عالم بر سرم
آهم دمادم هم زبان ، هم زانویم اشک روان داغ جوانم ارمغان
غم هم سفر ، ره راحله ، دل زاد و سرها رهبرم خاک دو عالم بر سرم
دشمن همی دانی چرا بی ساز و سامانم کند و زعمد عریانم کند
تا کسوت کُحلی فلک آراید از نو در برم خاک دو عالم بر سرم
گردون سراندازم ربود از دست خصم شوم پی و اینها گمانم بود کی؟
تا از نو اندازد به سر این کهنه نیلی معجرم خاک دو عالم بر سرم
تو تشنه لب جان بسپری من زنده با این چشم تر ماندن زمردن تلخ تر
کاش از جهان دریا و جو خشک آمدی آبشخورم خاک دو عالم بر سرم
صد بحر مرجانم برفت از کف که مرجانش بها داد از که جویم زین جفا
در لَجّه کین تا فرو شد این گرامی گوهرم خاک دو عالم بر سرم