مشاهیر تشیع خواجه نصیرالدین طوسی صفحه 67

پذیرش سلطنت از سوی اباقا نقش داشت.(1) او پس از جلوس برتخت، خواجه را مورد احترام قرار داد و همچنین به عده زیادی از علما و فضلا که بیشتر آنها از شاگردان خواجه بودند توجه مخصوص نمود. و خواجه با همراهان خود در مراغه به کار رصد همچنان مشغول گشت.(2)

خواجه نصیر در سال 662 برای جمع آوری کتاب دو بار به عراق و بغداد سفر کرد.(3) او چند سفر دیگر هم به بغداد نموده که نوبت آخر همراه با اباقا و عده بسیاری از یاران و شاگردانش بود. بعد از رفتن اباقا، خواجه برای رسیدگی به امور اوقاف در بغداد ماند و پس از یک ماه بیمار شد.(4) و چنانچه مورخان نوشته اند خواجه در اثر آن بیماری در ذیحجه سال 672 در بغداد درگذشت.(5) بزرگان و اعیان و دانشمندان بغداد جنازه او را مشایعت کردند و با ازدحامی عام به شهر کاظمین آوردند، طبق وصیت خواجه، و در پایین پای امام موسی کاظم امام جواد علیهم السلام قبری حفر نمودند. در این موقع سردابی ظاهر شد که خواجه نصیر را در آن سرداب دفن کردند.(6)

1- محمد بن خاوند شاه بلخی، روضهْ الصفا، عباس زریاب انتشارات علمی، 1373، ج5، ص907.
2- جامع التواریخ، ج2، ص765.
3- ابن فوطی، حوادث الجامعهْ، عبدالمحمد آیتی، انجمن آثار و مفاخر فرهنگی، 1381، ص208.
4- همان، ص227.
5- ابن شاکر، ص150.
6- رشید الدین، ج2، ص558؛ رشید الدین می گوید: این قبر را ناصر بالله خلیفه عباسی برای خود ساخته بود اما او را در رصافه دفن کردند. از عجایب اتفاقات آنکه تاریخ تمام شدن سردابه را در روی سنگی کنده یافتند که در روز یازدهم جمادی الاولی سال 597 همان روز تولد خواجه بود.