بوستان فضیلت صفحه 187

خیلی محتاط بودند و به قول معروف یک حالت شبه وسواس داشتند. امّا در اخلاق و جهات دینی بسیار مرد مهذّب و بزرگوار و متدیّن بودند به صورتی که اگر کلمه ای و حرفی می زدند و از ایشان کسی ناراحت می شد، تا آن شخص را راضی نمی کردند راحت نبودند. مقید به عبادت و نماز اول وقت و جماعت و کارهای خیر بودند.

عموم افرادی هم که ایشان را می شناختند به خوبی و صلاحیت و ثواب می شناختند همچنین با علمای بزرگوار اصفهان مانند آقای حاج شیخ اسدالله فاضل بید آبادی، ملاّ محمّد کاظم مروج و آقای حاج محمّد حسین جعفری امامت جماعت مسجدسیّد، حاج میرزا محمّد علی ملاذ الاسلام، رفیق و هم بحث بودند.

از اساتید ایشان مرحوم آیت الله سیّد محمّدباقر در چه ای و آقا سیّد مهدی در چه ای بودند و مجاز به اخذ سهم امام و امور حسبیه از علما و بزرگان بودند».(1)

مرحوم مهدوی از ایشان به عنوان «عالم فاضل زاهد ورع از فضلای گوشه نشین»(2) یاد می کند و می نویسد که در یکی از مساجد محله پاچنار امامت می نمود.

همچنین مرحوم مهدوی می افزاید: «از علما و فضلای ساکن اصفهان و امام جماعت مسجد مورنان است. شخص ساده مقدّس خوبی است از غایت احتیاط بمرض وسواس گرفتار است».(3)

1- همان .
2- مهدوی: دانشمندان و بزرگان اصفهان، ج 1، ص 154.3
3- مهدوی: یادداشتهای خطی