بوستان فضیلت صفحه 236

وی از علما و وعاظ معروف اصفهان بود و در سن جوانی دار فانی را وداع نمود. شاعر شهیر اصفهانی اشعاری در سوگ او سروده که بر مزارش آمده.

وی در سیزدهم ذی القعده سال 1383ه. ق. برابر هشتم فروردین 1343 ه.ش. از دنیا رفت و پیکرش در سمت شرقی تکیه نزدیک مزار پدرش به خاک سپرده شد.

متن سنگ مزار وی چنین است:

آرامگاه ابدی مرحوم ثقه المحدثین و زبده الواعظین طوطی شیرین سخن مکتب جعفری و خادم خوش الحان آستان حسینی آقای سید محمدباقر عمادالواعظین ولد مرحوم عمده الخطباء والمحدثین سید حبیب الله طاب ثراهما به تاریخ سیزدهم ذی القعده 1383.

زهجران عمادالواعظین دل مبتلا باشد

بلی فقدان یاران بهر یاران ابتلا باشد

زهی سید محمدباقر واعظ که پنداری

نوای دل نوازش دایم اندر گوش ما باشد

دریغ آن سید عالی نسب کز دیده غایب شد

ولی در لوح دل تصویر سیمایش به جا باشد

دل خلقی ز داغش لاله سان شد داغدار امّا

چه بتوان کرد باید بنده راضی بر قضا باشد

بهشتی گشت و رفت آری بهشتی می شود آنکس

که عمری ذاکر ذکر شهید کربلا باشد

غرض رفت و «صغیر »ش خواست تاریخش کند انشاء

که حق از آشنا بر عهده هر آشنا باشد

یکی آمد به جمع و گفت شمسی بهر تاریخش

عماد اندر جنان مهمان شاه نینوا باشد