بوستان فضیلت صفحه 268

در زندگی مکلّف به برپا داشتن نماز در سر وقت بود و قبل از آن اذان را با صدای خوشی که داشت، بلند می خواند. در تمام طول زندگی نماز شب او ترک نشد، امر به معروف و نهی از منکر را به همگان می رساند. به صورت فردی، قرض الحسنه را دایر کرده بود و قسمتی از حقوق خود را به محتاجان و متقاضیان به صورت وام می داد.

او می گفت: همواره ریسمان الهی را رها نکنید و شیطانهای کوچک و بزرگ را از خود دور سازید تا زندگیتان پربرکت شود و رستگار شوید.

این مرد حق همواره خوشبو و معطّر و با روی گشاده و با تبسّم با مردم برخورد می کرد. صداقت در رفتار و شفافیت در گفتارش زبان زد همه بود. در هر مجلسی وارد می شد، منشأ خیر و برکت بود.

معمولاً در مجالس به تصحیح نماز و قرآن دیگران می پرداخت. کودکان را بسیار دوست می داشت و از یتیمان به شدت مراقبت می کرد. در تشییع جنازه ها و مراسم مردمی مجدّانه شرکت می کرد.

وفات

در مورد مرگ خود می گفت: مردن به اندازه بوییدن یک گل طول می کشد. زمانی که دار دنیا را وداع کرد، به یکی از آشنایان که کنار ایشان بوده می گوید: مرا تنها بگذارید، زیرا مهمان دارم و بعد در تنهایی از بستر خود بلند شده، تعظیمی می کند، سپس به بستر رفته جان به جان تسلیم حق می نماید.

مرحوم لطف اله سینایی در 29 بهمن 1341 ه.ش. برابر 23 رمضان 1382ه. ق. فوت و پیکرش در سمت جنوبی این تکیه در کنار مرحوم پدرش به خاک سپرده می شود.

فرزند ایشان در وصف پدر چنین می سراید: