بوستان فضیلت صفحه 279

حسن سالک اصفهانی

شاطر حسن سالک اصفهانی فرزند خلیفه حسین، شاعر ادیب، در سال 1288ه. ق. در محله بیدآباد اصفهان متولّد شد.

وی دارای طبع سرشار و روان بوده، و از اعضای انجمن ادبی شیدا بوده است. در شعر تخلص سالک می کرد و در اواخر عمر چون تعدادی دیگر نیز سالک تخلص می کردند و عموماً سالک پیر تخلص می نمود.

این اشعار از اوست:

جهان را جوی قدر و مقدار نیست

بر آن بستن دل سزاوار نیست

وفایی اگر داشت دنیایی دون

چرا غیر جورش به اخبار نیست

جهان دار حزن و ملال است و رنج

دلی شاد از این شوم مگار نیست

زدنیا حذر کن کزین پیرِ زال

به مردان حق غیر آزار نیست

به کهنه لباسی به دنیا بساز

مخور غم گرت رخت زرتار نیست

اگر چون سکندر بگیری جهان

در روز دگر از تو آثار نیست

به هر جارَوی مرگت اندر قفاست

کسی را در این حرف انکار نیست

زگلزارقطع نظر کن که هیچ

ثبات و بقایی بگلزار نیست

بظاهر جهان گرچه نوری بود

ولی باطن آن به جز تار نیست

عمل گر نداری مزن دم زعلم

«که صد گفته چون نیم کردار نیست»

چو «سالک» بکن کار بهر خدای

که غیر از خدا کس تو را یار نیست(1)