بوستان فضیلت صفحه 306

مرحوم مهدوی در مورد ایشان چنین می نویسد: «آقای عباسعلی بهرامیان از اهالی سیچان اصفهان

مدّتی با یکدیگر در یک مدرسه و کلاس مشغول تحصیل بودیم الحق جوانی است به فضایل اخلاقی آراسته و به کمالات صوری و معنوی پیر استه».(1)

از نمونه اشعار وی چنین است:

ای خوش آن روز که در دل غم جانانه نبود

سخنی جز سخن دوست به کاشانه نبود

با خیالش دل خود زار نمودم صد حیف

جای سیمرغ در این لانه ویرانه نبود

تا که شمع رخ اور محفل ما روشن کرد

با کم از سوختن خویش چو پروانه نبود

چشم او گر زازل معنی مستی میگفت

تا ابد هیچ سخن از مسی و میخانه نبود

زلف و خال رخ او اهل دلی دید و بگفت

دام هرگز به جهان بر زبر دانه نبود

بسکه شد بسته ی زلفش دل صاحبنظران

دیگر اندر خم گیسو ش ره شانه نبود

حاصل از عمر ندیدیم که این خواب و خیال

قصه ای بود سراسر که جز افسانه نبود