بوستان فضیلت صفحه 340

شعر و شاعری

وی در شعر تخلّص «مرندی» داشت و از اشعار وی شعری بود که در وفات مرحوم علامه میرزا محمدعلی معلم حبیب آبادی سروده:

گرگ چالاک روزگار ببین

چون نشسته کمین برای شکار

پیر و برنا و عالم و جاهل

هست یکسان به پیش آن غدّار

می برد، می درد، هلاک کند

هرچه آید به چنگ آن خونخوار

الیک حیف است عالمان بردن

جاهلان هشتن و شدن سربار

بالاخص عالم ستوده خصال

فاضل بی همال وشرع مدار

آن معلم که بود از اعلام

و آن محقّق که بود از ابرار

قانع و ساخته به حداقل

کاین بود از خصایص اخیار

کی تواند شمرد آثارش

بنده ی ناتوان و بی مقدار

که معرّف نشایدی بودن

از معرّف فروتر و کم بار

بلکه باید بزرگ مردانی

چون همایی شهره در اقطار

یا که روضاتی جلیل الشان

برشمارند از او همه آثار

رحمت کردگار بر روحش

مدفنش باد مطلع الانوار

پی تجلیل وی «مرندی» گفت

باکمال خلوص این اشعار

رحلت او بسال شمسی هست

«ابدی شد مکارم الآثار»(1)

همچنین مقالاتی از مرحوم مرندی در نشریه ی اداره فرهنگ و روزنامه های آن زمان از جمله روزنامه مجاهد(2)موجود است. وی در هنر موسیقی نیز دستی قوی داشت و از شاگردان سیّد رحیم اصفهانی بوده است و با هنرمندان آن زمان از جمله تاج اصفهانی بسیار صمیمی بودند.