جابر بن عبدالله انصاری رازدار خاندان رسالت و امامت صفحه 32

فصل ششم: جابر (رحمه الله) و امام حسین (علیه السلام)

اشاره

هنگامی که امام حسین (علیه السلام) به امامت رسید، جابر (رحمه الله) به او پیوست و در خط او گام بر می داشت. گرچه او در ماجرای کربلا بر اثر پیری و علل دیگر حضور نداشت، ولی همواره در هر فرصت با شمشیر بیان به دفاع از حریم امامان برخاست و با تبیین فلسفه ی عاشورا، به روشنگری پرداخت و پیام شهیدان کربلا را به نسل آینده ابلاغ کرد.

او شاهد صادق و خلل ناپذیری بود تا جنایتکاران اموری را با رگبار تبلیغات خود نابود کند.

چنان که یاد امام حسین (علیه السلام) از جابر بن عبدالله (رحمه الله) ، در روز عاشورا، گواه روشنی بر این مطلب است.

و در جریان زیارت انقلابی او در اربعین به شاگرد دانشمند و متعهد خود عطیه گفت: سوگند به خداوندی که محمد (صلی الله علیه و آله) را به راستی به پیامبری برانگیخت، نیّت من و اصحاب من، همان است که امام حسین (علیه السلام) و اصحابش بر اساس همان نیّت به شهادت رسیدند. ای عطیّه! خاندان نبوت را دوست بدار، و با دوستانشان دوست باش و با دشمنان آنها دشمن باش، گر چه آن دشمنان روزه بسیار بگیرند و قطعاً بدان که سرانجامِ دوستانِ خاندانِ نبوت بهشت است و عاقبت دشمنانشان دوزخ خواهد بود.(1)