شرح مجموعه گل: مشاهیر مدفون در تکیه سیدالعراقین تخت فولاد اصفهان صفحه 135

مشغول بودم که ناگهان از چند جهت صدایی بس دلنشین شنیدم که مضمون سخن

پروردگار عالم خطاب به حضرت موسی را بازگو می کرد که: اگر این خلق اصلا گناه

نمی کردند، مخلوقی می آفریدم که با اختیار خود مرتکب گناه می شدند و (بعد در

اثر توبه) مشمول عفو من می گشتند. صدا قطع شد و من با شنیدن آن تسکین خاطر

یافتم.

همچنین می فرمود: روزی در دزفول در عمارت فوقانی که مشرف به کوچه بود

برای چند نفر از طلاب درس می گفتم ولی بچه ها در کوچه و معبر هیاهو و بازی به پا

کرده بودند و مُخلّ آسایش طلاب بودند که مکرّر به نهی و زجز لسانی، آنها را عتاب

می نمودند و نتیجه نمی بخشد، و جریان تدریس و تدرّس به کندی گرایید.

صاحبدلی از آن مجمع، اسکات اطفال را از من خواست، لذا به عللی، بدون حرکت

از جای و بدون اعلای صدا ملتفت به سوی بچه ها شدم و گفتم: ساکت باشید.

همان آن، صداها قطع و هیاهو مرتفع گردید و تا اختتام درس، مزاحمت رفع شد، در

.(1)] حالی که گفتار مرا بچه ها به گوش نشنیدند لکن اثر انصرافی در آنها داشت

[عزیمت به اراک و تدریس در آن شهر]

«و از جمله تعبیر بیدار شدن من در جوشش آب در خواب مذکور این بود که

خواب گذشته نظرم رفت و باز عزم عراق عجم را نمودم; زیرا در دو سال اخیر مبتلا

به صداع شمسی بودم. حرکت کردم و در خرم آباد تکلیف کردند بمانم ولی قبول

نکردم و همچنین بروجرد تا رسیدم به عراق (سلطان آباد، اراک) و نظر به این که

ریاضات تأثیر معنوی داشتند حال من منقلب بود. قاآنی گوید: «تن بکاه ای خواجه

در تیمار جان»