شرح مجموعه گل: مشاهیر مدفون در تکیه سیدالعراقین تخت فولاد اصفهان صفحه 154

«مرحوم حجّه الاسلام، عالم محقق، زاهد متّقی، صاحب نفس قدسی، شیخ

محمّدعلی دزفولی، دانا به علوم غریبه، فقیه اصولی ، ادیب; معروف بود که تسخیر

جنّ کرده وآنان مطیع او می باشند لکن خود هیچ گاه ادعا نکرد و از این راه نخواست

شهرت و عنوانی پیدا کند.

مرحوم حاج سیّد ابوالحسن کرونی نقل کردند که در منزل مرحوم حاج آقا حسن

ملاّباشی بودیم و برادر ایشان سیّد مرتضی ملاباشی نیز تشریف داشت، من به آقای

دزفولی عرض کردم که من حاضرم با جنّ که شما آن ها را تسخیر کرده اید کشتی

بگیرم و از این مقوله گفتار. ایشان انکار می کرد و می فرمود: اینطور سخن نگویید و...

بالاخره قرار شد که آن مرحوم یکی از آن ها را حاضر کرده و با من کشتی بگیرد.

دستور فرمود یک لحاف آوردند و کف اطاق گسترد و سپس فرمود وسط آن بنشین و

خود را مهیّا و آماده کشتی گرفتن کن و خود مشغول خواندن اوراد گردید.

ناگهان من دیدم که گویا کسی مرا بلند کرده و در وسط هوا نگه داشت. مرحوم

دزفولی مرتب می فرمود: به زمینش نزن! اولاد پیغمبراست، آهسته او را به زمین

بگذار! و... در این موقع که من در حدود دومتر از زمین بلند شده بودم ناگهان مرا بر

زمین زدند و پیشانی من به دیوار خورد و خون جاری شد.

اثر زخم در پیشانی ایشان تا آخر عمر باقی بود و من و دیگران دیده بودیم»(1)

شاگردان:

مرحوم شیخ در دزفول و سپس مدت چهار سال و دو ماه در اراک و پس از آن تا

پنج سال قبل از وفات در اصفهان به تدریس اشتغال داشت و روزانه چندین درس از

فقه و اصول و منطق و کلام تدریس می نمود و شاگردان زیادی از محضر پربار او

1- شرح حال مرحوم سیّد ابوالحسن کرونی، نوشته سیّد مصلح الدین مهدوی، خطی

بهره مند می شدند که اسامی اندکی از آنان در دست می باشد.

برخی از شاگردان ایشان عبارتند از حضرات آیات و حجج اسلام:(1)

1. شهید حاج سیّد ابوالحسن شمس آبادی

2. سیّد ابوالحسن مرتضوی کرونی

3. شیخ احمد فیّاض فروشانی

4. شیخ اسماعیل کلباسی

5. سیّد حسن مدرّس هاشمی (درس شرایع و شرح تجرید)

6. سیّد محمّد حسن میرجهانی(2)

7. میرزا حسن ملاباشی

8. سیّد حسن مبرهن (از سلسله سادات بهشتی اصفهان)

1- مصاحبه با جناب آقای محمّد حسن مدرس فتحی و اطلاعات متفرقه
2- عالم فاضل زاهد، در سال 1280 ش در روستای محمّد آباد جرقویه متولّد شد. در اصفهان تحصیل نمود وسپس به نجف مهاجرت کرد و مدّتی از محضر آیات عظام: سیّد ابوالحسن اصفهانی، آقا ضیأ الدین عراقی و شیخ عبد اللّه ما مقانی بهره برد و از اطرافیان خاصّ آیت اللّه اصفهانی گردید. آن گاه به اصفهان باز گشت و به نشر معارف اسلامی و فضایل اهل بیت علیهم السلام پرداخت. مدّت سه سال نیز در دهاقان اقامت داشت و مرجع امور شرعیه آن حدود بود. در سال 1330ش به مشهد مقدس مهاجرت کرد و در دو حجره حرم مطهّر که در اختیارش بود به تألیف و تحقیق مشغول شد. پس از هفت سال به تهران عزیمت نمود و به ترویج دین از طریق منبر و تألیف پرداخت. وی در فنون مختلف دست داشت و در طول حیات خود آثار ارزنده ای نگاشت که بسیاری از آنها که با خط زیبای او کتابت شده منتشر شده است، از جمله: الجنّه العاصمه، نوائب الدهور فی علائم الظهور که جلد اول آن به همت جناب آقای محمّد حسن مدرس فتحی چاپ شده; البکأ للحسین علیه السلام و دیوان اشعار با حیران". تخلص " وی در سال 1413ق (1371ش) وفات یافت و در جوار مرقد علّا مه مجلسی به خاک سپرده شد. تاریخ وفات او رقم زد "نحوی":"هان میر جهانی بخدا واصل شد"