شرح مجموعه گل: مشاهیر مدفون در تکیه سیدالعراقین تخت فولاد اصفهان صفحه 227

مجرد ورود به اصفهان به دیدار ایشان می شتافت و بعد هم در طول اقامت چند

ماهه خود همراه با حسام، هیچ جلسه ای به پایان نمی رسید که از درجه علم و

میزان تقوای «آقا» سخنی به میان نمی آوردند»(1)

خصوصیّات اخلاقی:

مرحوم حسام از محبّان و شیعیان واقعی اهل بیت عصمت و طهارت و دارای

ملکات نفسانی بسیار ارزشمندی بود. در جود و سخا و انفاق و دستگیری از

مستمندان و صله ارحام و تفقّد از حال آنان کم نظیر و نمونه بود. توکّلی عجیب به

پروردگار عالم داشت و افتخار خدمت به آستان مقدس حسینی سلام اللّه علیه را

بزرگ ترین افتخار برای خود می دانست.

آقای محمّد حقوقی می نویسد:

«او در جواب پیشنهاد تدریس در یکی از مدارس عالی توسط یکی از اساتید

مشهور، با همان نگاه و لبخند همیشگی اش گفت: آقا! از حضرت عالی بعید است،

شما خود بهتر از هر کس می دانید که من جز خدمت ارباب خود (سید الشهدأ) به

کاری دیگر موظّف نیستم. و این خود آیتی از توکّل به آفریدگار و توسّل به بهترین

آفریدگان او بود که تا پایان عمر به شدّت در او وجود داشت و نه تنها در او، که در

برادر او آقاشیخ مهدی نیز.

دو برادر راستین مصداق کامل یک روح در دو بدن که معمولاً در سه ماه رمضان،

محرم و صفر از صبح تا شب در مساجد و تکایا (و نیز خانه هایی که خاصّه در ایام

عاشورا مراسم سوگواری و عزاداری پا می کردند) به موعظه کردن و روضه خواندن

اشتغال داشتند و لاجرم در رفاه مادی به سر می بردند، بی این که تا محرم دیگر که نه