شرح مجموعه گل: مشاهیر مدفون در تکیه سیدالعراقین تخت فولاد اصفهان صفحه 410

حبّ وطن و عشق به استقلال مملکت، مذهب و سیرت او بود. هیچ گناهی را

بزرگ تر از خیانت به وطن و تمایل به اجانب نمی دانست، چنانچه اغلب قصاید و

مثنویاتش در این زمینه و راجع به این موضوع است. در مدت عمر کسی را مدح

نگفته و احدی را به دروغ و افتعال برای طمع مال ستایش نکرده... دامنش از لوث

ملاهی و مناهی منزّه بود. در مدت 34 سال که غالباً لیلاً و نهاراً ملازمت حضرتش

داشتم هیچ عمل ممنوع و محظوری از وی ندیدم و از کسی هم چیزی نشنیدم».(1)

اوصاف و کمالات:

به نوشته مهدی بامداد : وی مدّتی در دستگاه امام جمعه تهران (سید محمّد امام

جمعه) اشتغال به خدمت داشت. ابتدا معمّم بود و بعد کلاهی شد.(2)

مرحوم عبدالرسولی در سال 1314ش رساله ای در باب عرفان و تصوّف نگاشت

و از دانشگاه تهران به اخذ دکترا و مقام استادی نایل گردید.(3)

به نوشته مرحوم جلال الدین همایی : وی در میان معلّمین ادبیات تهران شهرت

داشت. در مدّت زندگی به مطالعه و تصحیح دواوین شعر و تنقیح کتب متقدمین

اشتغال داشت. او شاعری زبردست بود و در شعر«ثابت» تخلّص می نمود. خطوط

نسخ و ثلث و شکسته را خوش می نوشت و در عصر خود از اساتید خط به شمار

می رفت.

علاّمه محمد قزوینی می نویسد: مرحوم علی عبدالرسولی مرد فاضل مدقّق

فعّالی بود و «دیوان خاقانی» چاپ حروفی و «دیوان مرحوم ادیب پیشاوری» طبع و

1- دیوان ادیب پیشاوری، تصحیح علی عبدالرسولی، مقدمه
2- رجال ایران 6: 163
3- نامه سخنوران 2: 953