کتابخانه بالقرآن

شرح مجموعه گل: مشاهیر مدفون در تکیه سیدالعراقین تخت فولاد اصفهان صفحه 451

صفحه 451

حکیم باشی (1) و خود طبیبی بسیار حاذق بود. لقب «مؤید الاطبأ» از طرف ظلّ السلطان به او عطا شده بود و تمام علما و شخصیت های بزرگ اصفهان و حومه به او مراجعه می کردند.

وی مردی متدیّن، با تقوا و دائم الذکر بود. تمام مستحبّات را انجام می داد و به تلاوت قرآن و انجام نوافل و حضور در نماز جماعت اهتمام فراوان داشت.

تصویر

1- میرزا محمّد باقر فرزند آخوند ملاّ عبدالجواد مدرس خراسانی (م: 1281ق، از علمای مشهور اصفهان که در فقه و اصول و طب و ریاضیات و ادبیات ماهر و استادی توانا و نامدار بود) طبیب، فقیه، حکیم و ادیبی مبرّز بود. نزد پدر خود و میر سیّد محمّد شهشهانی و ملاّ حسینعلی تویسرکانی و سیّد اسد اللّه شفتی تحصیل کرده و در مداوای بیماران، نفسی عیسوی داشت. تدریس طب قدیم در اصفهان به او منحصر بود. وی در سال 1327ق وفات نمود. دانشمندان و بزرگان اصفهان 1: 145. در نقبأ البشر(1:185) آمده: "الشیخ محمّد باقر الاصفهانی عالم ادیب و طبیب ماهر. ترجمّه فی التکمله حاکیاً عن بعض الافاضل أنّه من محاسن الدهر و أفاضل العصر و أنّ له مشارکه فی علوم شتّی. ثمّ قال: و اجتعمت به لمّا تشرّف بزیاره ائمّه العراق، فرأیته رجلاً فاضلاً بزیّ العلمأ لا الأطبّأ و توفّی عن قریب"