گلزار فضیلت : مشاهیر مدفون در تکیه فاضل هندی در تخت فولاد اصفهان صفحه 312

1- 304. فهرست مرعشی ج 23 ص 535.

هست در عالم به هرآئین و دین

این مصیبت تا بود چرخ و زمین

این مصیبت نیست مخصوص بشر

بلکه گرید از غمش سنگ و شجر

این شنیدستی که در هندوستان

هست شیری که خود ازسنگ است آن

روز عاشورا چو گردد آشکار

خون زچشم آیدش چون ابر بهار

وین شنیدستی که در قزوین شجر

ریزدی هر ساله خون از شاخ و بر

روز عاشورا چو می گردد عیان

خون زهر شاخش همی گردد روان

آدمی کمتر نباشد از درخت

یا نباشد سخت تر از سنگ سخت

پس چرا خون می نریزد از دو عین

چون به یاد آرد لب خشک حسین

شرط انصاف و محبت نیست این

که بر او گریان نباشیم و غمین

ای مسلمانان اگر ناید برون

جای اشک از چشمتان دریای خون

باری از این آب شور بی بها

بخل نتوان کرد اندر این عزا

"ساغر" آتش در نی کلکم فتاد

درگذر واللّه اعلم بالصواب

وفات

ساغر در سال 1302ق وفات کرد و در تکیه مخروبه ای در جوار فاضل هندی مدفون شد. ماده تاریخ وفات او را میرزا محمّد مانی اصفهانی چنین سروده است:

مست صهبای سعادت "ساغر" آنک

جام ها از باده وحدت زده

وقت رحلت گفت با ساقیّ عشق

از پی تاریخ: "یک ساغر بده"