مختار از دیدگاه اهل بیت علیهم السلام صفحه 243

او دعا کردند. این مسئله تعارض بین نهی و امر است، شاید در مورد قاتلان دودمان وحی استثناء لازم باشد تا کسی جرأت اعمالی مانند عاشورا را نکند.

2. مختار گرفتار یک ضرورت اجتماعی شده بود و چون یاران او به خاطر بی رحمی بنی امیه، به انتقام عادی - که فقط کشتار بود - راضی نبودند و احتمال از هم پاشیدن سربازان او می رفت، مختار بر سر دو راهی قرار گرفت یا ترک انتقام به طور کلی و یا انتقام با وضع شدید شکنجه، و چاره ای جز این نبود.

3. گاهی انتقام الهی و یا نفرین ائمه علیه السّلام در انجام مجازات شرعی قراردادی است. مثل نفرین امام حسین علیه السّلام به مردی در عاشورا - فرمود: خدایا او را بسوزان! یا نفرین امام حسین علیه السّلام در مورد عمر بن سعد و نفرین امام سجادعلیه السّلام در مورد حرمله که آثار آن در عمل مختار ظاهر شد.

گفتار دوم: نامه مختار به امام سجاد× و محمد بن حنفیه

نامه مختار به امام سجادعلیه السّلام

همان طور که قبلاً اشاره کردیم، مختار برای امام سجادعلیه السّلام نامه ای نوشت که وی با آن حضرت به عنوان کسی که از دودمان پیامبرصلی الله علیه وآله و فرزند امام حسین علیه السّلام است، بیعت نموده و برای خونخواهی امام حسین علیه السّلام قیام کرده است و آن را به گفته مسعودی به همراه اموال فراوانی به سوی امام ارسال داشت. امّا