بزم قدسیان: مشاهیر مدفون در تکیه تویسرکانی تخت فولاد اصفهان صفحه 493

جان او شد به جانب جانان

جسم او شد به خاک تیره نهان

طبع "برنا" به سال فوتش گفت:

"شد بدیع زاده سوی خلد روان"

آیه الله حاج میرزا بدیع درب امامی

فرزند سیّد مصطفی بن میر عبدالحمید، از سادات موسوی محلّه درب امام و یکی از رجال ممتاز علمی و ادبی و اخلاقی اصفهان بود که مانندش در طبقه فقها و ائمّه جماعت به ندرت وجود یافته است. وی نزد آیات عظام: میر سیّد محمّد شهشهانی، میرزا محمّد باقر خوانساری و حاج شیخ محمّد باقر نجفی تحصیل نموده و از هر سه استاد یاد شده اجازه داشت.

در قوّت حافظه و سرعت انتقال و حاضر جوابی و خوش خلقی و حسن معاشرت نظیری نداشت، و چنان که علّامه گزی در وصف او فرموده واقعاً بدیع الزمان بود.

وی در فقه و اصول و فلسفه و کلام و شعر و ادب و تاریخ احاطه کامل داشت.

از مدرّسین نامی مدرسه نیم آورد بود و سطوح فقه و اصول را هیچ کس به خوبی او درس نمی گفت. بسیار خوش منظر و نیک محضر و زیبا اندام و پاکیزه لباس بوده و با کمال فقر، در نهایت عزت و استغنای طبع روزگار می گذاشت.

طبعی نکته سنج و ظریفه پرداز و شوخی های ملیح ادبی داشت، چندان که هیچ کس