بزم قدسیان: مشاهیر مدفون در تکیه تویسرکانی تخت فولاد اصفهان صفحه 528

در اردوگاه اردیبهشت سی و هشت نهشته، رشگ گلگشت هشت بهشت گشته است، چون شکوفه های شگفت بهاری شکفته؛ و هنوز معارج مدارج عالیه علمی را آن طور که خواهد نپیموده، در مسابقه میدان سحر و بیان گوی سبق از همگنان ربوده، و چنان در صفحه صاف و آئینه سینه شفاف و منیر آن دبیر روشن ضمیر، به سرعت انتقال برق، کوچک ترین عکس بارقه اشعه مجهوله مافوق تصور صورت تصویر و انعکاس پذیرد، و کوتاه ترین تموّج امواج ماوراء الطبیعه و جریان حوادث ناملایم، چنانش در نوسان نیش پرنوش سوزن سوز درون مؤثر افتد، که از یک ارتعاش سیم قلم هر شنونده را مجذوب آثار مغناطیسی طبع شیوا و شیدای بیان سحرانگیز خود نماید. و این گونه نوابغ و نوادر و صاحبان الهام الهیه را که عطایای یزدانی و نعمای رحمانی هستند، قدردانی شکر است؛ چه شکر بر نعمت، واجب. و این بنده به سهم خود، شکراً لنعمه الله، چندسطری به نام (دیباچه یا براعت الاستهلال بدیع زاده 1370) که جمله ای است مطابق با سال قمری هجری طبع کتاب، به انضمام قطعه تاریخیه زیر تقدیم پیشگاه آن ادیب سخنور نموده و امید که مورد قبول اساتید زمان هم واقع شود...".

قطعه ذوالقوافی "هور"

(1) 1329

اصفهان ساید ز اقبال و ز شان سر بر سما 1370

یا که چون عنقا گشود از آسمان شهپر "نوا" 1370

حوزه شعر و هنر از سایه این دلفروز 1329

چهره علم و ادب را شمس آن زیور فزا 1329