ایمان و کفر صفحه 14

اما اگر از ریشه ی «أمان» به معنی ضد خوف و ترس باشد، یعنی کسی که بندگان از عذابش در روز قیامت ایمن هستند.(1)

مشتقات «امن» نزدیک به نهصد بار در قرآن به کار رفته است.(2) این واژه در قرآن بیش تر به دو معنی به کار رفته است:

نخست، به معنی ایجاد امنیت و ضد ترس و خوف:

)الَّذِی أَطْعَمَهُم مِّن جُوعٍ وَآمَنَهُم مِّنْ خَوْفٍ(؛(3)

«کسی که آن ها را سیر کرد و از ترس ایمن گرداند».

)وَإِذْ جَعَلْنَا الْبَیْتَ مَثَابَهً لِّلنَّاسِ وَأَمْناً(؛(4)

«و [به یادآور] هنگامی که ما خانه ی کعبه را مرجع امر دین خلق، و مقام امن مقرّر داشتیم».

)وَهَذَا الْبَلَدِ الأَمِینِ(؛(5)

«قسم به این شهر امن و امان (مکّه ی معظّم)».

در این آیات شریفه، مراد از «امن»، همان ایجاد امنیت و از میان رفتن ترس و خوف و ناامنی است. در آیه ی شریفه ی:

)إِنَّ الْمُتَّقِینَ فِی مَقَامٍ أَمِینٍ(؛(6)

«همانا [آن روز سخت] آنان که متّقی و خداترس بودند، مقام امن و امان یابند».

یعنی پرهیزگاران، از شر دیگران در ایمنی قرار دارند و داخل در امنیتی هستند که خداوند در اختیار آنان قرار داده است.

دوم، واژه ی «أمن» هنگامی که به وسیله ی حروف «باء» و «لام» متعدی شود، به معنی تصدیق می آید:

1- . ابن اثیر، النهایه، ج1، ص69.
2- . ر.ک: محمد فؤاد عبدالباقی، معجم المفهرس، ص8393.
3- . قریش، آیه 4.
4- . بقره، آیه 125.
5- . تین، آیه 3.
6- . دخان، آیه 51.