ایمان و کفر صفحه 96

بلکه معتقد است کسی هم که در کفر شیعیان شک کند، کافر است.(1)

محمدبن عبدالوهاب نیز همانند ابن تیمیه، ناجوان مردانه نسبت هایی را به شیعه می دهد که جز توهم چیزی نیست.(2)

فتنه ی تکفیر، میراث محمد بن عبدالوهاب

در طول تاریخ وهابیت، وهابیان هیچ گاه اندیشه و مرام خود را به وسیله ی دعوت پیش نبرده اند و هماره در سایه ی شمشیر و جنگ توانسته اند بر مسلمانان مستولی شوند. پس از محمدبن عبدالوهاب نیز پیروان او به پی روی از رهبر خود، هم چنان بر کوره ی تکفیر دمیدند و با این ترفند، به کشتار مسلمانان پرداختند.

برخی از وهابیان به پی روی از رهبر خود، کوشیده اند خود را مخالف با اندیشه ی تکفیر معرفی کنند؛ اما هم چنان به شدت بذر تکفیر را در جهان اسلام پراکنده اند. برای نمونه، عبدالله بن عبدالرحمن ابابطین (11941282ق)(11591244ش) که مفتی دیار نجد بود و به عنوان یکی از چهره های سرشناس وهابی شناخته می شود، عنوان نخستین باب از کتاب خود «تکفیر المعین» را «فی التحذیر من تکفیر المسلمین» قرار می دهد و می گوید:

«مسأله ی تکفیر، از نخستین بدعت هایی بود که توسط خوارج در اسلام پدیدار شد».(3)

وی هم چنین می گوید:

اسلام از تکفیر مسلمانان به شدت نهی کرده و آنان را شدیداً از آن برحذر داشته است... و هیچ انسانی امر نشده است که بر اساس باطن مردم حکم کند... و

1- . همان، ص369.
2- . محمدبن عبدالوهاب در الرد علی الرافضه، با همان روش تکفیری خود و همان گونه که به مذاهب دیگر می تازد، شیعیان را نیز تکفیر می کند. (محمدبن عبدالوهاب، رساله فی الرد علی الرافضه، تحقیق ابوبکر عبدالرزاق بن صالح بن علی النهمی.)
3- . عبدالله بن عبدالرحمن ابابطین نجدی حنبلی، تکفیر المعیّن، ص13.