جابربن عبدالله انصاری رازدار خاندان رسالت و امامت صفحه 57

با جابربن عبدالله انصاری به قصد زیارت امام حسین علیه السلام به راه افتادیم . چون به کربلا رسیدیم جابر به سوی فرات رفت و غسل کرد ؛ سپس پارچه ای به کمر بست و پارچه ای به دوش انداخت و عطر زد و آن گاه ذکرگویان به سوی قبر امام علیه السلام رفت . وقتی نزدیک قبر شد ، گفت : دستم را بگیر و روی قبر بگذار . من دستش را روی قبر گذاشتم . جابر خود را به روی قبر انداخت و آن قدر گریه کرد که بی هوش شد . بر او آب پاشیدم تا به هوش آمد . آن گاه سه بار گفت : « یا حسین ». سپس گفت : « حَبِیبٌ لَا یُجِیبُ حَبِیبَهُ ؛ دوست پاسخ دوستش را نمی دهد » . بعد ادامه داد : اما چگونه پاسخ دهی ، در حالی که رگ های گردنت را بریده و بین سر و بدنت جدایی انداخته اند .

« فَأشْهَدُ أنَّکَ ابْنُ النَّبِیِّینَ وَ ابْنُ سَیِّدِ الْمُؤْمِنِینَ وَ ابْنُ حَلِیفِ التَّقْوَی وَ سَلِیلُ الْهُدَی وَ خَامِسُ أصْحَابِ الْکِسَاءِ وَ ابْنُ سَیِّدِ النُّقَبَاءِ وَ ابْنُ فَاطِمَهَ سَیِّدَهِ النِّسَاءِ وَ مَا لَکَ لَا تَکُونُ هَکَذَا وَ قَدْ غَذَّتْکَ کَفُّ سَیِّدِ الْمُرْسَلِینَ وَ رُبِّیتَ فِی حَجْرِ الْمُتَّقِینَ وَ رَضَعْتَ مِنْ ثَدْیِ الْإِیمَانِ وَ فُطِمْتَ بِالْإِسْلَامِ فَطِبْتَ حَیّاً وَ طِبْتَ مَیِّتاً غَیْرَ أَنَّ قُلُوبَ الْمُؤْمِنِینَ غَیْرُ طَیِّبَهٍ لِفِرَاقِکَ وَ لَا شَاکَّهٍ فِی الْخِیَرَهِ لَکَ فَعَلَیْکَ سَلَامُ اللَّهِ وَ رِضْوَانُهُ وَ أشْهَدُ أنَّکَ مَضَیْتَ عَلَی مَا مَضَی عَلَیْهِ أخُوکَ یَحْیَی بْنُ زَکَرِیَّا ثُمَّ جَالَ بِبَصَرِهِ حَوْلَ الْقَبْرِ وَ قَالَ السَّلَامُ عَلَیْکُمْ أیُّهَا الْأرْوَاحُ الَّتِی حَلَّتْ بِفِنَاءِ الْحُسَیْنِ وَ أنَاخَتْ بِرَحْلِهِ أَشْهَدُ أنَّکُمْ أقَمْتُمُ الصَّلَاهَ