ابوعلی فضل بن حسن، معروف به شیخ طبرسی و ملقّب به امین الاسلام، در سال468ق متولد شد. وی پس از فراگیری مقدمات در مشهد مقدس، تحصیلِ ادبیات عرب، قرائت و تفسیر، حدیث، حساب و جبر، فقه و اصول و کلام را آغاز کرد و در این علوم، تبحّر یافت. شیخ طبرسی از استادان به نامِ عصر خود، ازجمله شیخ طوسی و ابن بابَوَیه قمی کسب علم کرد. از شاگردان شایستۀ شیخ، باید به فرزندش ابونصر حسین بن فضل، صاحب کتاب مکارم الاخلاق، محمدبن علی بن شهرآشوب، نویسندۀ کتاب معالم العلماء و نیز علامه قطب راوندی اشاره کرد.
گرچه مورّخانی نظیر بیهقی، تألیفات شیخ طبرسی را بسیار دانسته اند، آنچه اکنون باقی مانده است به بیست عنوان نمی رسد؛ از آن جمله است: 1. مجمع البیان، در ده جلد که از بهترین تفاسیر شیعه بوده و به عنوان سرآمد تفاسیر، پس از شیخ در کانون توجه همۀ مسلمانان قرار گرفته است؛ 2. جوامع الجامع که جامع فواید مجمع البیان و تفسیر کشاف زمخشری است؛ 3. اعلام الوری باعلام الهدی، در فضایل معصومان که جمع نظریات شیعه و سنّی