ابابصیر: موسسه آموزشی نابینایان صفحه 470

بودجه و کادر آموزشی این مجتمع را آموزش و پرورش استثنایی تأمین می نمود؛ بودجه و کارکنان بخش شبانه روزی و غیردولتی هم از طریق کمک های مردمی و سازمان بهزیستی اصفهان فراهم می شد تا اینکه در سال 1386ش تقریباً این دو بخش از یکدیگر مجزا شد و فعالیت بخش غیردولتی متوقف گردید.

مدرسه ابابصیر تمامی امکانات شبانه روزی مانند خوابگاه و غذاخوری را دارا بود و به صورت هیئت امنایی اداره می شد. یکی از مهم ترین امکانات این مدرسه کتابخانه بزرگ آن است که به وسائل چاپی بریل مجهز است و بیشتر کتاب های مذهبی بریل کشور در این مرکز چاپ می شود. این مدرسه دارای دو ساختمان است و در سال های اخیر دفتر مرکزی اش در خیابان خیام روبروی بیمارستان سیدالشهدا بوده است.

آموزشگاه کریستوفل بعد از پیروزی انقلاب اسلامی

آموزشگاه کریستوفل بعد از پیروزی انقلاب اسلامی در سال 1357 و تغییر اوضاع ایران، به آموزشگاه شهدای هفتم تیر تغییر نام داد.(1)

اما نابینایان این آموزشگاه را خوب می شناسند؛ به خصوص نابینایان اصفهان. این آموزشگاه زمانی ده هزار مترمربع وسعت داشت. طی چند سال گذشته به عناوین مختلف، از جمله ساخت ورزشگاه، انبار و تعمیرگاه، تکه تکه شده و سال هاست که تنها بخش کوچکی از آن به نابینایان اختصاص دارد، با این وجود اکنون خبرهایی از تغییر کاربری همین بخش و تغییر کاربری مجموعه آموزشی نابینایان نور آیین به گوش می رسد. معلوم نیست درصورتی که این مجموعه ها تغییر کاربری بدهند، سرنوشت آموزشی نابینایان اصفهان به کجا می کشد.

مدیرکل بهزیستی اصفهان شنیده های مربوط به تغییر کاربری آموزشگاه شهدای هفتم تیر را تکذیب می کند و می گوید:

«این گفته ها دروغ محض است. اگر تغییر کاربری در این مجموعه ها رخ می دهد به دلیل تعمیرات و به روز کردن آنهاست.»(2)

با این حال، سید حسن موسوی چلک، مدیرکل دفتر مدیریت عملکرد بهزیستی کشور، وعده پیگیری وضعیت این آموزشگاه اصفهان را می دهد.

کریستوفل ابتدا در خانه اجاره ای مدرسه نابینایان و کر و لال ها را تأسیس کرد و به تدریج به مدرسه بزرگ با امکانات فراوان تبدیل نمود. همان طور که سازمان تبشیری نابینایان را گویا در تبریز یا در ترکیه تأسیس کرد و به تدریج تبدیل به بزرگ ترین سازمان خدماتی - آموزشی نابینایان شده است. اما متأسفانه مدرسه کریستوفل با اینکه توسط خیرین برای نابینایان ایجاد شده بود و لازم بود مدیریت کارآمد و دلسوز می داشت و در راستای اهداف نابینایان گسترش می یافت ولی به جای توسعه، اموال و متعلقات آن به تاراج رفت و روز به روز ضعیف تر شد.

با اینکه این اموال متعلق به نابینایان و حداکثر معلولان است و مدیران دولتی نمی توانند تصرف عدوانی نموده و اموال آنان را در راه های دیگر هر چند مشروع مصرف کنند.