روش شناسی
دیدگاه های امام خمینی در دوره 57 تا 65 در قالب سخنرانی هایی که برای مردم بیان می کرده یا احکام و پیام ها است. در زمینه معلولان هم سندهای ایشان همین گونه است. اکثر آنها به شکل سخنرانی هایی است که در مقطع های گوناگون و به اقتضای حال و مقال برای معلولان یا برای خانواده آنها و یا برای عموم مردم بیان می شده است. دو یا سه سند هم داریم که به صورت حکم حکومتی است. بنابراین روش امام خمینی برای طرح دیدگاه هایش درباره معلولان و معلولیت، ملاقات و سخنرانی برای آنها است. صحیفه نور مهم ترین منبع برای سخنرانی ها، پیام ها و اطلاعیه های ایشان است. کتاب هایی مثل کتاب نهضت امام خمینی که در سه جلد تا کنون منتشر شده فاقد مباحث معلولیتی است و روش مؤلف این اثر یعنی حمید روحانی (زیارتی)، برجسته سازی عوامل و فاکتورهای سیاسی است و کمتر به عوامل فرهنگی، مذهبی، فکری و اجتماعی پرداخته است. به همین دلیل در هیچ جا به نقش و جایگاه معلولین نپرداخته است. با اینکه معلولان در شهرها در کنار مردم مشارکت داشتند و همپای مردم فعالیت می نمودند. اقدامات برجسته و منحصر به فردی هم در انقلاب داشتند؛ مثل تسخیر مدرسه کریستوفل و نیک آیین که توسط کلیسا اداره می شد و ویژه نابینایان بود. در واقع با هدف تبشیری احداث شده بود.(1)
دسته دیگری از منابع هست که روش خاطره نگاری دارند. شخصیت های نزدیک امام خمینی، یا شاگردان یا دفتری های ایشان به بیان خاطرات پرداخته اند. معمولاً این گونه منابع به موضوعات بیشتر پرداخته اند و کمتر موضوعات مرتبط به معلولین را برجسته کرده اند. اما خود امام رویکرد به موضوعات مستعضف محور، داشته و درصدد برجسته سازی مسائل مربوط به
1- . کتاب مؤسسه آموزشی ابابصیر، ص 5-20.