معلولین مطرح کرده و در زمینه ضرورت رسیدگی به آنان و خدمات رسانی و پرستاری آنان نکات خوبی بیان کرده و هم در زمینه اختصاص اموال به آنان جهت رفع مشکلات دارو و درمان و دیگر نیازهای آنان اقداماتی داشته است.
طبقات معلولین
معلولین که با اسامی توان خواه، مددجو و توان یاب بیان می شود از نظر منشأ و علت پیدایش به معلولین جنگی، معلولین مادرزاد، معلولین حادثه ای، معلولین ژنتیکی و معلولین بر اثر بیماری های صعب العلاج تقسیم شده اند. معلولان جنگ را در ایران به نام جانباز می شناسند.
سال های نخست پس از پیروزی انقلاب اسلامی، نگاه ها معطوف حل مشکلات ضعفا و آسیب مندان بود، از این رو امام خمینی هم در عرصه معلولین فعال بوده ولی با آغاز جنگ تحمیلی عراق علیه ایران در 26 شهریورماه 1359، قشر جدیدی به نام معلولان جنگ یا جانبازان شکل گرفت و نگاه ها معطوف آنها شد و معلولین مادرزاد و حادثه ای و دیگر قشرهای معلولیت دار در حاشیه قرار گرفتند؛ زیرا اولویت در رسیدگی آنان بود. این جنگ تا 1367 یعنی 9 سال ادامه داشت و معلولین عادی با همه کمبودها ساختند و امیدوار بودند پس از جنگ و بهبود شرایط کشور به آنان رسیدگی خواهد شد. البته جامعه معلولان کشور سال های 1348 تا 1356 را تجربه کرده بود، سال هایی که چندین مرکز رفاهی داشتند و بودجه های کشوری مناسبی برایشان تخصیص یافته بود و به قول خودشان دوره طلایی زندگی آنان بود.
جدول پیشین هم نشان می دهد امام خمینی بین سال های 1357 تا 1365 بیشترین توجه را به این قشر از معلولان داشتند ولی با مطرح شدن جانبازان، مجبور بودند به اینان توجه نمایند. هر چند می توان گفت امام خمینی سازمان بهزیستی، کمیته امداد و بنیاد پانزده خرداد را دایر کردند تا به معلولان رسیدگی کنند و وظیفه این نهادها بوده نه شخص ایشان.