آسیب شناسی تمدن اسلامی مبتنی بر اندیشه های سیدحسین نصر صفحه 152

صورت گرفت. مطالعات انجام شده در این دوره، بیشتر فضاهای علمی، مذهبی و گاه سیاسی در درون دنیای مسیحیت را مخاطب قرار می داد. عمده پژوهشگران و کسانی که در دنیای مسیحیت درباره اسلام می نوشتند، اسلام را یک نوع ارتداد از مسیحیت به شمار می آوردند. در این عصر آگاهی از اعتقادات اسلامی، بسیار ناقص و بیشتر تحریف شده بود. به گفته نصر، برخی از مسیحیان می پنداشتند پیامبر اسلام صلی الله علیه و آله یکی از اسقف های تکفیر شده رومی است و انواع و اقسام سرگذشت های عجیب و غریب درباره او در فضایی از رعب و وحشت ساخته می شد.(1) در این دوره بیشتر مطالبی که انتشار می یافت، خدشه دار کردن شخصیت رسول خدا صلی الله علیه و آله با استفاده از شرح حال نویسی های نامربوط و نامعقول را پی گیری می کرد. دوره مذکور اگر چه مدت زمان طولانی را در برمی گیرد، ولی اغلب مطالعات صورت گرفته، ازآن رو که جنبه مصرف داخلی داشت، تأثیر چندانی بر فضای درونی تمدن اسلامی نداشت.

در یک برآیند نهایی از این دوره مطالعاتی در غرب، می توان گفت که مشخصه اصلی آن، مخالفت شدید مذهبی با اسلام به مثابه یک دین است.

دوره دوم که مقطعی بسیار مهم در مطالعات غربیان درباره اسلام و تمدن اسلامی است، از درون رنسانس اروپا سر برآورد. دوره رنسانس (یا نوزایی) که با تحولِ نگرش علمی در اروپا بر اساس و معیاری جدید همراه بود، عرصه های مختلفی از جمله مطالعات اسلامی را متأثر ساخت. در اواخر قرن 18 و اوایل قرن 19 اروپایی ها با گشایش عرصه ها و بسترهای جدیدی در مطالعات اسلامی از مسیر استعمارگری در