فرهیخته و فعال مدنی خانم اقدس کاظمی: زندگی نامه و کارنامه ی ویژه فعالیت های معلولیتی صفحه 182

چنانچه صدای ترسناکی مانند رعد، پارس کردن سگ یا صداهای ترسناک دیگری را می شنویم، باید بخندیم و به کودک نزدیک شویم؛ نه برای محافظت او، بلکه برای این که به او بفهمانیم که این صداها خیلی بی اهمیت است.

اگر خطری طفل را تهدید کرد، باید شجاع باشیم و خونسردی خود را حفظ کنیم، زیرا اگر با خونسردی با خطر مواجه شویم، بعد از اتمام آن اثری در روحیه او باقی نمی ماند. به علاوه کودک شجاع و جسور بار می آید.

تنبیه کردن طفل در محل تاریک، زیرزمین و یا حبس کردن او، کاری اشتباه و خطرناک است و کتک زدن کودک به هر بهانه نیز کار غلطی است.

سینما برای بچه های کوچک مناسب نیست، زیرا حرکت سریع تصاویر، طفل را مدت ها در ترس و وحشت فرو می برد.

پدر و مادری که به طفل حیات می دهند، باید او را همواره در پناه خود نگه دارند، زیرا او این حق را دارد که با پدر و مادر خود زندگی کند و از صمیمیت و محبت آنها برخوردار شود. ضرر یک جدایی بیش از همه متوجه بچه می شود و اوست که سرگردان و بلاتکلیف می گردد.

طفل، خوب می داند که یک خانواده صمیمی چیست. پدر و مادر از نظر طفل ارزشی بسیار دارند. اگر پدر و مادری با هم توافق نداشته باشند و فقط بچه سبب ادامه زندگی مشترک آنها بشود، طفل همیشه احساس می کند که علاقه ای که به او ابراز می شود، حقیقی نیست و با آنچه که باید باشد، تفاوت دارد.

طفل، پدر خود را مظهر قدرت و فهم می پندارد. همچنین وی را محافظ و روزی آور خانواده می داند و او را تحسین می کند و از او الگو برمی دارد. پدری که به طفل خود رسیدگی می نماید و خود را در کارهای او علاقه مند نشان دهد، اعتمادش را بیش از هر کس می تواند جلب کند.

با پدر به گردش و تفریح رفتن و نشستن و صحبت کردن برای طفل موهبتی غیرقابل تصور است که هیچ چیز نمی تواند جایگزین آن شود.

بعضی اوقات تنها گذاشتن اطفال با یکدیگر لازم است، زیرا اغلب از همدیگر چیزهایی یاد می گیرند که هرگز پدر و مادر نمی توانند به آنها یاد بدهند. ضمناً باید مراقب آنها هم بود، ولی وسواس به خرج نداد. به علاوه، باید به کودک بزرگ بفهمانیم که بر دیگران سمت بزرگ ترین دارد و باید کوچک ترها را در پناه خود جای دهد.

در خانواده باید محیطی صمیمی به وجود آوریم که همه همدیگر را دوست داشته باشند و هیچ کس فکر نکند که سربار دیگران است.

طفل دوست دارد که همه چیز در اطراف وی دوام داشته باشد. تغییرات بسیار در زندگی، او را ناراحت می کند. اگر پدر و مادری با هم توافق ندارند، بهتر است که با یکدیگر مسائل مربوط به طفل را مطرح نمایند و فقط به تمایلات خود نیندیشند، بلکه کمی هم منافع کودک را در نظر بگیرند.

اگر نیز از هم جدا می شوند، بهتر است طفل نزدِ یکی از آنها بماند، نه این که زمانی نزد پدر و مدتی نزد مادر باشد، زیرا این تغییرات سبب ناراحتی و رنجش خاطر طفل شده و شخصیّت او را متزلزل می سازد.