فرهیخته و فعال مدنی خانم اقدس کاظمی: زندگی نامه و کارنامه ی ویژه فعالیت های معلولیتی صفحه 183

طرفین نباید در مقابل طفل از یکدیگر بدگویی کنند. باید مسائل را بدون غرض شخصی برای او تعریف کنند. طفل وقتی بزرگ شد جانب آن یکی را می گیرد که برای تبرئه خود، دیگری را محکوم کرده است.

پیش از این که دیگران حقایق را به طفل بگویند، پدر و مادر باید همه چیز را برای او بازگو کنند. اگر طفل از دیگران مسائل مطرح شده در ذهن خود را بشنود، در روحش اثر نامطلوبی می گذارد. کودک خیلی حسّاس است، حتی اگر حرفی هم نزند، همه چیز را احساس می کند و غصه می خورد.

کودکی که تنها فرزند خانواده می باشد، خیلی تنها است و همیشه احساس می کند چیزی کم دارد. کودکی که تنها پرورش می یابد، شخصی خودپسند وخیالباف بار می آید. باید این طفل را با سایر بچه ها آشنا کرد. اگر از این موضوع ناراحت می شود، مسافرت های دسته جمعی کودکان می تواند او را خشنود سازد. طفل باید با دیگران زندگی کند.

پدربزرگ ها و مادربزرگ ها همیشه علاقه بسیاری به نوه های خود دارند و می توانند آنها را از تنهایی درآورند.

اگر پدران و مادران اشتباهاتی را در اولیای خود می بینند، نباید در حضور کودک از آنها خرده بگیرند و یا نسبت به آنها بی احترامی کنند. این مسائل باید دور از چشم کودک حلّ شود، زیرا حرمت بزرگ ترها هم از بین می رود و بچه ها آنها را نمی پذیرند.

اما راجع به زندگی مشترک. ما هرگز نباید بگوییم از زندگی با همسر خود خوشبخت نیستیم. اگر این گونه احساس می کنیم، باید فکر خود را اصلاح نماییم.

دعوا و ایراد گرفتن از همسر کاری بی فایده است. مرد باید احساس کند که زن تمام مدت روز را در خانه برای آسایش او و بچه ها زحمت کشیده است. گاه یک جمله کوتاه و خوشایند شوهر، هفته ها و ماه ها و سال ها از خاطر زن محو نمی شود. خانم ها باید سعی کنند محیط بسیار خوشایندی در خانه به وجود بیاورند. در انتخاب رنگ و مبلمان خانه از همسر و فرزندان خود نظرخواهی کنند. خود را به کار همسر علاقه مند نشان داده و مشتاقانه به حرف هایش گوش فرا دهند. ولی هرگز نباید کنجکاو شده و مکرر از شوهر بپرسند که چگونه وقت خود را در تمام روز گذرانده، یا فلان ساعت کجا بوده است؟

اعتماد بهترین وسیله است که می تواند کانون خانوادگی را دلپذیر و کودکان را خوشبخت نماید. در غیر این صورت، کانون خانواده متزلزل می شود که عوارض بسیاری را به همراه دارد، از جمله «طلاق».

بحث طلاق را با شعری از شاعر خوش قریحه مرحوم مهدی سهیلی که در این زمینه کم نظیر و شاید بی نظیر است، آغاز می کنیم. شاید در دل سنگ برخی از والدین اثر بخشد.(1)