فرهیخته و فعال مدنی خانم اقدس کاظمی: زندگی نامه و کارنامه ی ویژه فعالیت های معلولیتی صفحه 224

به مردم او همیشه عشق ورزید

دریغا از زمانه خود ستم دید

ولیکن بود ایشان چون مقاوم

به پای کارها بنشست دائم

چه شاگردان خوبی پرورانده

که آنها را به پیروزی کشانده

چه خدمت ها به معلولین نموده

برای هر یکی غمخوار بوده

که آنان را رها هرگز نمی کرد

به بالای مدارج نیز آورد

چو خود شاگرد خوب خانلری بود

ره استاد خوب خویش پیمود

صفات ویژه ی روشندلی را

چنان در جامعه او کرد معنا

در ایران مردم نادان و جاهل

که خود بودند در هر راه باطل

به نابینا همیشه (کور) گفتند

پی اقدام کاری هم نرفتند

که دکتر خانلری از پای ننشست

دهان یاوه گویان در عمل بست

بگفتا این جماعت نی که کورند

چرا از جامعه اینگونه دورند

چنان او پرچم روشندلی را

در ایران ناگهان بنمود بر پا

بشد ثابت که هر یک بی نظیرند

و این روشندلان جمله بصیرند

که با این کار، (کوری) از میان رفت

صدای خانلری تا کهکشان رفت

بگویم بار دیگر این سخن را

جناب پوستچی آن مرد والا

چه خدمت ها به شهر قم نموده

همیشه فکر کار تازه بوده

از اینکه مدرسه تأسیس بنمود

که استثنایی اش در شهر قم بود

در آنجا جمله معلولان در بند

همه گشتند یکسر شاد و خرسند

تمام ناامیدهای آنان

بشد تبدیل بر امیدّ شایان

چو بود او شهره در پرهیزکاری

صداقت در وجودش بود جاری

قناعت پیشه بود و با درایت

که شد اسطوره ی عشق و رفاقت

صفات عالی اش از بس زیاد است

قلم عاجز ز وصف او ستاد است

دو چشم خویش در عالم اگر بست

به پای چشم دل یک عمر بنشست

چه دلها را که او تسخیر بنمود

چه راهی با قدم ها نیز پیمود

قدم ها را چنان مردانه برداشت

اثرها بر دل پیر و جوان داشت

قلم را هم چنان شمشیر تیزی

به کف بنهاد در دشمن ستیزی

یکی مرد مبارز، وقت پیکار

ولیکن نرم با معلول و بیمار

مهم این بود او مرد حرم بود

به نزد جمله مردم محترم بود

از اینکه من خودم گوهر شناسم

که ایشان را به خوبی می شناسم

اگر توصیف ایشان را نمودم

چنین اشعار در وصفش سرودم

از اینکه سالها با او نشستم

هنوزم یاد خوبی هاش هستم