فرهیخته و فعال مدنی خانم اقدس کاظمی: زندگی نامه و کارنامه ی ویژه فعالیت های معلولیتی صفحه 231

شاعران منثور یا سپید سرا در جواب این اشکالات با رنگ برافروخته، بگویم، کسانی که این حرف ها را مطرح می کنند با الفبای شعر و شاعری بیگانه اند. قطعاً برای نگارنده همان قدر که شاعران سپید محترم اند، منتقدان آنها و شاعران کلاسیک نیز قابل احترام اند. اگر بیشتر نباشند کمتر نیستند ولیکن فقط دوستانه درخواست می کنم منتقدان سپید یا هر قالب نوظهور دیگری، قبل از مطرح کردن انتقادهای خود چند کتاب درباره آن قالب را بخوانند. دو سه مورد کتاب های پیشنهادی ام برای سپید اینهاست:

صدایم را از پرنده های مرده پس بگیر (لیلا کرد بچه)، عاشقانه های جنجالی (منیره حسینی)، تقریباً فراموشت کرده ام (حسین صفا) و...

متن گفت وگو

سرکار خانم کاظمی به عنوان سؤال اول بفرمایید فعالیت های شعری و ادبی خود را دقیقاً از کی و کجا آغاز کردید؟

اوایل من همیشه دلم می خواست یک بیت شعر بگویم که موفق نمی شدم. سال 1342 که همسرم را از دست دادم در یک دنیای دیگری سیر و واقعاً فکر می کردم، همه چیز را از دست دادم. در آن موقعیت دلخوشی من دو فرزندم و پشتوانه ام شاگردانم بودند. ساعاتی را که با آنها بودم، سختی های زندگی را فراموش می کردم. سال 1344 در اثر شوک وارده راهی بیمارستان و بستری شدم. به نقل بستگان که دورم نشسته بودند. ساعت 12 شب یک مرتبه به طور هیجان زده ای پا می شوم و می خواهم هرچه می گویم را بنویسند. اینها فکر می کنند من وصیت می خواهم کنم. من بدون اینکه بدانم وزن و قافیه و شعر چیست، می گویم بیا ای جان جانانم دمی در خانه ام امشب/ که چون موی سیه ام تیره شد کاشانه ام امشب... چند بیت میگم همه را یادداشت می کنند. وقتی این ابیات را برایم بعداً می آورند برای خودم غیر مترقبه بود. خدا رحمت کند استاد فقیهی را (دبیر ادبیات زمان دبیرستان)، بعد از مرخصی این سروده را بردم خدمت ایشان، قرائت کردند بعد فرمودند: خانم کاظمی! تو این را ادامه بده تو این نبوغ را داشتی و باید یک ضربه محکمی به شما وارد می شده تا این استعداد بیرون بریزد. آقای حسین وفایی از غزل سرایان معروف قم هم خدا رحمت کند خیلی برای بنده وقت می گذاشتند و به قول معروف دستم گرفت پا به پا برد/ تا شیوه راه رفتن آموخت. بعد من شروع کردم به شعر گفتن. حالا یک نکته ای را می خواهم عرض کنم با وجود تمام علاقه ام به خاندان اهل بیت و خاصه حضرت معصومه سلام الله علیه، من یک بیت شعر ولایی نمی توانستم بگم. و این باعث شد بعد انقلاب دل و دماغی برای سرودن نداشته باشم. و از شعر و انجمن ها اصلاً خوشم نمی آمد. تا اینکه خیلی اتفاقی با اصرار یکی از دوستان به انجمن سخنوران رفتم. آنجا بعد از بیست سال استاد وفایی را دوباره دیدم. همین باعث شد مجدد کشیده شوم به سمت انجمن ها و عضو