فرهیخته و فعال مدنی خانم اقدس کاظمی: زندگی نامه و کارنامه ی ویژه فعالیت های معلولیتی صفحه 34

در بهترین ایام جوانی، نالان و سرگردان!

راهی نبود سیر کنم،!

جائی نبود پناه بگیرم،!

دستی نبود مرا یاری دهد،!

جوانی بی تجربه،!

مردمی بی انصاف،!

خانه ای بی فروغ و متروک! امّا ...

در آن خانه، دو شمع سوسو می زدند و آن روشنی کمرنگ، چهره دو کودک پدر از دست داده به نام امیرمنصور و آذر بودند. آن هم در کنار مادری که خود همه چیزش را از دست داده.

ضربه این بار خیلی شدیدتر بود...

باز هم راهی نبود جز اندیشیدن و گریستن در تنهایی.

باید شب گریه می کردم که کسی گریه مرا نبیند و صبح با لبی به ظاهر خندان و دلی پر خون از خانه بیرون روم که در خلوت دل با عزیزانم در کلاس درس (شاگردان مدرسه) به گفتگو بنشینم تا چهره ها و آوای ملکوتی آنان به من نیرو و توانی تازه بخشیده خود را برای لحظه های دیگری آماده کنم و من نیز از زندگانی خودم، به آنها درس زندگی می دادم. به آنها صبر و استقامت می آموختم، به آنان راهِ مبارزه با مشکلات را یاد می دادم و در مقابل از آنها درس می گرفتم.

باز به خود آمدم، از خود سؤال کردم چه کسی باید امیرمنصور پنج ساله و آذر دو ساله را سامان بخشد و پناه دهد!؟ این جوجه ها را چه کسی باید نوازش کند؟ و در زیر کدامین بال، آن دو باید آرام بگیرند؟...

آیا بال های بشکسته من یارا و توان این مهم را دارند؟...

و کیست که بتواند این بارِ مشکل را به مقصد برساند؟

باز هم با توکّل بر خدا ... همه مشکلات را پشت سرگذاشتم.

با تمام بار مشکلاتی که بر دوش می کشیدم، چون عشق درس خواندن از کودکی در سرم بود، خود نیز کنار فرزندانم ادامه تحصیل دادم.

در ضمن خانه من همواره مرکز تحصیل علم و توسعه ادب و فرهنگ بود با فساد و جهل همواره مبارزه می کردم. تمام وقت خود را در راه ارشاد جوانان و راهنمایی های آنان سپری می کردم. به دختران شهرستان قم درس تقوی، عفت و شجاعت می دادم و ریشه ترس و ضعف را در وجود آنان از بین می بردم. به سخنان آنان با دقّت رسیدگی می کردم و مزاحمین خیابانی و اطراف مدرسه را یا خود شخصاً دور می کردم و یا از طریق قانون، جلویِ آنان را می گرفتم.

مدرسه عالی قضایی و اداری

و امّا در مورد ادامه تحصیل اشاره ای شد که لازم می دانم شمه ای به عرض برسانم.