معلولان و انتخابات صفحه 50

ابن زیاد، وجیه الدین ابوضیاء عبدالرحمان، زبید، فقیه شافعی عرب، به مقاصره از تبار عک بن عدنان منسوب است. در زادگاهش برآمد. در فروع شافعی، در اعتقادات اشعری و در تصوف پیرو طریقه یافعی و حافظ قرآن بود. از محمد بن موسی ضجاعی، احمد مزجد و شاگردش صنیذاوی حدیث شنید. نزد استادان دیگری چون وجیه الدین بن دیبع، غریب حنفی، جمال الدین یحیی قبیب و مفضل لحانی حدیث و سیره و تفسیر و اصول آموخت. در فقه و فتوی بلند آوازه بود. در 964 نابینا شد، اما همچنان به تدریس، فتوی و تألیف ادامه می داد تا اینکه در سال 975ق درگذشت.(1)

داود انطاکی

پزشک و حکیم

داود بن عمر طبیب انطاکی ملقب به «بصیر» در سال 950ق متولد شد. با تلاش فراوان به مدارج علمی رسید و از مشاهیر اطبا و حکمای نامدار اواخر قرن دهم و اوایل قرن یازدهم قمری شد. او پیش از هفت سالگی قرآن مجید را حفظ کرد؛ در علوم ادبی به اکثر بلاد مصر و شامات سفر کرد؛ از حکمای هر دیاری فنی و از اطبای هر شهر تجربتی یاد گرفت و در تحصیل لغت یونانی نیز رنجی بسزا برد، تا آن که ریاست اطبای زمان خود را به دست آورد و به دلیل کثرت ذکاوت، فطانت و بصیرت علوم متنوع را میدانست. مهارتهای حیرتانگیز در معالجه و مداوای بیماران از وی دیدهاند. با اینکه قوه بینایی نداشته و نابینا بوده، اما حافظهاش چنان قوت داشت که هر مطلبی را یک مرتبه میشنید، تا آخر عمر از یادش نمیرفت. تألیفات وی را این گونه فهرست کردهاند:

استقصاء العلل؛ لعبیه المحتاج در طب؛ النهجه؛ تذکره اولی الالباب و الجامع للعجب العجاب در طب؛ تزیین الاسواق و تفصیل الشواق العشاق؛ الدره المنتخبه فی الادویه المجریه؛ زنیه الطروس فی احکام العقول و النفوس؛ شرح قصیده النفس ابوعلی سینا؛ غایه المرام فی علم الکلام؛ النزهه الجهجه فی تشحیذ الاذهان و تعدیل الامزجه.

به مذهب شیعه گرایش داشت و گاه به نقد اهل سنت و جماعت پرداخته است. در سال هزار و پنج یا هشت یا نه قمری در مکه معظمه وفات یافت.(2)