ویلچرنشینان مدال آور : تیم ملی بسکتبال بانوان دارای معلولیت صفحه 119

هزار تومان فقط برای کرایه می شود و تأمین این مبالغ یک مقدار سخت است. نیز قم فرهنگ خاصی دارد و بعضی از خانواده ها نمی گذارند که دخترها به سمت ورزش بیایند. ولی اگر ماشینی باشد که برود درب خانه، آنها جذب ورزش خواهند شد. بسکتبال با ویلچر یک رشته خیلی هیجانی و شور و نشاط خوبی در آن هست و لازم است برنامه ریزی برای آن انجام شود.

تیم بسکتبال با ویلچر بانوان در سراسر ایران هشت یا نُه تیم هستند. اما قم تیم بانوان ندارد، ولی تیم آقایان دارد.

این عزیزانی که الآن در تیم ملی بسکتبال با ویلچر مقام کسب کرده اند؛ روز اول وضعیت بدی داشتند و فاقد امکانات لازم بودند. رقیبان آنها در کشورهای دیگر مثل استرالیا ، چین، آنها ماشین های بی ام وِ سوار هستند، ولی اینها پراید سوار بودند. منظور ویلچرهایشان است. بحث مالی همه جا هست. این عزیزان الآن باید بهترین ویلچر را داشته باشند. یعنی وقتی ورزشکار اولین حرکت را می رود انجام بدهد، اگر ویلچر خوب باشد به سرعت می رسد. ولی با ویلچرهای ناجور، به سختی حرکت می کنند و به اصطلاح پوش نمی کند و نیروی بسیاری هدر می رود چون وسیله خوب نیست.

آقای محمدنژاد که الآن در لیگ ترکیه بازی می کند، ایشان یک ویلچر با کمک استانداری قم خرید و یک مقدار هم تربیت بدنی کمک کرد، یک ویلچر انگلیسی دو سال پیش حدود بیست و دو میلیون تومان خرید. شما وقتی ویلچر محمدنژاد را نگاه می کنید، مثل همان مقایسه بی ام وِ با پراید است. این عزیزان که شما می بینید مقام کسب کرده اند؛ با همین امکانات در کره مقام آوردند؛ با اینکه آنها عضو تیم ملی و برگزیده استان ها هستند اما دریغ از دو ویلچر خوب که فدراسیون برای آنها تهیه کرده باشد.

در دو و میدانی در مسابقات خارج از کشور می بینید که دختران و پسران ما مقام می گیرند، اما در ویلچررانی در قم ویلچر نیست. فدارسیون هم می گوید پول نداریم و متعهد نیست هزینه ها را تقبل کند. از طرف دیگر توصیه می کند که ورزشکاران را به سمت رشته هایی ببریم که کمتر هزینه دارد. اما پیدا کردن اسپانسر و کمک گرفتن، برخی استان ها مثل فارس، ورزشکاران و تیم ها حامی های خوبی دارند ولی قم چنین اسپانسرهایی ندارد.