ابو طالب؛ بزرگ مکه صفحه 127

«کُلّ الخیر أرجو من رّبی لأبی طالبّ».

«هر خیر و خوبی را از خدا برای ابوطالب درخواست می کنم».

همچنین ابوطالب به هنگام وفات به قریش و بنی عبدالمطّلب سفارش کرد که از محمّد(صلی الله علیه و آله) حمایت و اطاعت کنند و بدانند که فلاح و رستگاری در پیروی از محمّد(صلی الله علیه و آله) است و او امین قریش و سیّد عرب می باشد. علاوه بر این، نصوص و اشعار و قراین زیادی وجود دارد که بر ایمان ابوطالب دلالت می کند.

بر فرض که تمام اینها را کنار بگذاریم، به این قرینه می توانیم استدلال کنیم که بر طبق اظهارات مخالفان ایمان ابوطالب، در هنگام مرگ، پیامبر اکرم(صلی الله علیه و آله) وی را تشویق و تحریض کرد که اسلام بیاورد، امّا وی گفت:

«بَل عَلی ملّه عبدالمطّلب».

«بلکه بر دین عبدالمطّلب باقی می مانم».

شکّی نیست که عبدالمطّلب بر طریق حق و بر دینی بوده است که در آن روزگار، مورد رضایت خدای عالمیان بوده است. او به مبدأ و معاد معتقد بود و ایمان داشت که پیامبری از صلب او ظهور خواهدکرد.

شهرستانی دربارۀ عبدالمطّلب، مطلبی را گفته که علّامۀ امینی آن را در جزء هفتم کتاب الغدیر نقل کرده است. (1) برای آگاهی بیشتر