ابو طالب؛ بزرگ مکه صفحه 137

صفحه 137

«لعله تنفَعُه شفاعتی یوم القیامه فیُجعل فی ضحضاح من النار یبلغ کعبیه یغلی منه دماغُهُ». (1))

«شاید که در روز قیامت شفاعت من برای او نافع باشد و در کنارۀ آتش نگه داشته شود که آتش تا کعب پاهایش را فرا بگیرد و مغزش از آن بجوشد».

اگر چه دهها حدیث و روایات و دلایل بسیار قاطع و روشن بر بطلان و جعلی بودن این دو روایت دلالت می کند، ولی برای توضیح بیشتر، به دو نکته دربارۀ این حدیث اشاره می کنیم.

1- ضعف اسناد روایت ضحضاح

اشاره

راوایان این روایت عبارتند از: سفیان بن سعید ثوری، عبدالملک بن عمیر و عبدالعزیز بن محمد درآوردی. اینان کسانی هستند که در کتابهای رجال دربارۀ آنان به تفصیل سخن گفته شده است.

الف: سفیان بن سعید ثوری

ابوعبدالله محمّد بن احمد بن عثمان ذهبی که یکی از علمای رجال اهل سنّت است، دربارۀ سفیان ثوری می نویسد:

«او تدلیس نموده و از افراد ضعیف روایت می کرد». (2)


1- (1) - صحیح مسلم، کتاب الایمان: 1/ 135، باب شفاعه النبّی لابی طالب؛ صحیح بخاری: 4/ 247، ابواب المناقب، قصّۀ ابی طالب.
2- (2) - میزان الاعتدال: 2/ 169، شرح حال سفیان بن سعید ثوری/ شمارۀ 3322.
کتابخانه بالقرآن کتابخانه بالقرآن
نرم افزار موبایل کتابخانه

دسترسی آسان به کلیه کتاب ها با قابلیت هایی نظیر کتابخانه شخصی و برنامه ریزی مطالعه کتاب

دانلود نرم افزار کتابخانه