ابو طالب؛ بزرگ مکه صفحه 35

او با وجود فقر، سیادت قریش را برعهده گرفته بود. این در حالی است که سیادت و ریاست، به مال فراوان نیاز داشت. از این رو، گفته می شد: هیچ کس غیر از ابوطالب، سیادت و ریاست قریش را در حال فقر و نداری، بر عهده نگرفت.

امام علی(علیه السلام) فرمود:

«پدرم در حالی که فقیر بود، سیادت و آقایی قریش را برعهده گرفت، درحالی که هیچ فقیری قبل از او به سیادت نرسیده بود». (1)

هنگامی که وی جایگاه پدرش را به ارث برد، سقایت حجّاج را به برادرش عبّاس بن عبدالمطّلب سپرد؛ زیرا این کار، احتیاج به مال فراوان داشت و عبّاس ثروتمند بود.

ابوطالب، مردی دوراندیش بود که اصالت خانوادگی و تربیتی داشت. او از دودمانی بود که بر دین ابراهیم حنیف بودند. او اوّلین کسی بود که «قسامه» را در زمان جاهلیّت برای خون عمر بن علقمه سنّت گذاشت و بعدها اسلام این را امضا کرده و آن را سنّت نهاد. (2)

ابوطالب، دارای جایگاه و موقعیّت ویژه ای در زمان جاهلیّت بود، با این وجود، با دستان خودش چهارپایان و گوسفندانش را تیمار