ابو طالب؛ بزرگ مکه صفحه 36

می کرد و اگر نیازمندی به وی مراجعه می کرد، آنها را بدو می بخشید.

همنشین ابوطالب در زمان جاهلیّت، «مسافر بن عمرو» بود. او یکی از أزواد الرکب (توشه های راه) بود. بدین خاطر چنین نامیده می شدند که هر غریب، یا مسافر، یا نیازمندی را می دیدند، زاد و توشه به وی می دادند تا زمانی که از نزد آنان برود. (1)

ابوطالب از دیدگاه ثابت بن جابر و اکثم

از تأبّط شرّاً- که اسم اصلی اش «ثابت بن جابر» بود و از شاعران معروف به شمار می رفت - پرسیده شد: «سیّد العرب کیست؟».

جواب داد: «ابوطالب».

وگفته شده است که از اکثم پرسیدند: «ریاست و حکومت داری و سیادت را از چه کسی آموختی؟».

جواب داد: «از دارندۀ حلم و ادب، سیّد العجم و العرب، ابوطالب». (2)