ابو طالب؛ بزرگ مکه صفحه 48

باشد، امّا پشتیبانی و حمایت از پیامبر اکرم(صلی الله علیه و آله) از سوی ابوطالب، تأکیدی برای عزم علی(علیه السلام) در حمایت از آن حضرت بود. شاهد این مدّعا آن است که وقتی ابوطالب، مشاهده کرد که علی(علیه السلام) در سمت راست پیامبر(صلی الله علیه و آله) به نماز ایستاده است، به جعفر فرمود: برو سمت چپ پسرعمویت بایست و نماز بخوان و البتّه جعفر کمی پس از برادرش علی(علیه السلام) اسلام آورده بود. (1)

روش سوّم

ابوطالب تشخیص داده بود که لازم است در مقابل قریش ایستادگی کند و تسلیم خواسته های آنان نشود؛ از این رو، سیاستی مبتنی بر حکمت و عقل در پیش گرفته بود تا مؤثّر و مفید باشد. او نقاط ضعف و قوّت قریش را کاملاً می شناخت و مطمئن بوده که اگر به خدا توکّل کند و از او کمک بخواهد، خداوند او را کفایت خواهد کرد.

او به برادرش حمزه سفارش می کند که از خدا کمک بخواهد و از قریش و سخنان و شایعه پراکنیهای ایشان دربارۀ رسول خدا(صلی الله علیه و آله) ترسی به دل راه ندهد.