ابو طالب؛ بزرگ مکه صفحه 53

اگرچه ابولهب اسلام نمی آورد و از مسلمانان حمایت نمی کرد، امّا لااقل با توصیه ها و تهدیدهای ابوطالب، مقداری از شدّت دشمنی اش کاسته می شد و اتّحاد سران قریش را خدشه دار می کرد.

ابوطالب، قریش را تهدید می کرد که اگر به محمّد و اصحابش آسیبی برسانند، قبایل و عشایر هم پیمان خود را به جنگ با قریش دعوت خواهد کرد. او در شعری می گوید:

و لَسنا نَمِلُّ الحرب حتّی تملّنا و لانشتکی ما قد ینوب من النُکب (1)

«ما کسانی نیستیم که از جنگ خسته شویم و از سختیها و مشکلات جنگ، شکوه نماییم».

عبّاس بن عبدالمطّلب، به قدرت و جایگاه ویژۀ ابوطالب ایمان داشت. او می دانست که ابوطالب نسبت به اوضاع و احوال قریش کاملا آگاه است و بهترین کسی است که می تواند از رسالت پیامبر(صلی الله علیه و آله) در مقابل خطرات قریش حمایت و پشتیبانی کند؛ از این رو، وقتی که رسول خدا(صلی الله علیه و آله) به عمویش عبّاس فرمود:

«إنَّ اللهَ أَمَرنی باِظهار أمری و قد أنبأنی و أستنبأنی فماعندک؟».

«همانا خداوند به من دستور داده است که امر خویش را آشکار سازم. به من بگو که تو چه خواهی کرد؟».