ابو طالب؛ بزرگ مکه صفحه 68

بعثت فرا رسید. هنوز سه سال به هجرت باقی مانده بود. در این هنگام ابوطالب احساس کرد که اجلش نزدیک شده است. (1)

او حتّی در آخرین لحظات و رمقهای زندگی اش، دست از حمایت پیامبر(صلی الله علیه و آله) برنداشت و در سفارش خود به اطرافیانش گفت:

«شما را به خیر و نیکی نسبت به محمّد سفارش می کنم. همانا او امین قریش و راستگوی عرب است و دارندۀ تمام کمالات می باشد. به خدا قسم! هیچ کس از او پیروی نمی کند، مگر این که رستگار می شود و هر کس به راه او هدایت شود، سعادتمند می گردد. اگر عمر من اجازه می داد، از او حفاظت و دفاع می کردم. همانا محمّد، درست می گوید، دعوت او را اجابت کنید و در یاری او با هم متّحد شوید، بدانید که او مایۀ شرافت شما تا ابد خواهد بود». (2)