ابو طالب؛ بزرگ مکه صفحه 96

پیش ابوطالب رفتند و قرار شد که برای سبک کردن بار ابوطالب، رسول خدا(صلی الله علیه و آله) علی(علیه السلام) را به منزل ببرد و عبّاس، جعفر را به منزل خودش ببرد. (1)

در این جا می بینیم که پیامبر اکرم(صلی الله علیه و آله) محبّت و دلسوزی عجیبی نسبت به ابوطالب دارد و از سوی دیگر خداوند، مؤمنان را توصیف کرده است که نسبت به کافران شدید و غلیظ هستند:

...أشِدّاءُ علی الکفّار رُحَماءُ بینهم... (2)

و در جای دیگر می فرماید:

...أَذِلَّهٍ عَلَی الْمُؤْمِنِینَ أَعِزَّهٍ عَلَی الْکَافِرِینَ... . (3)

حال که پیامبر اکرم(صلی الله علیه و آله) افضل مؤمنان است، آیا سزاوار است که ابوطالب را به کفر متّهم کنیم در حالی که رسول خدا(صلی الله علیه و آله) به شدّت به او علاقه مند است و به او محبّت می ورزد؟

18- عبّاس به رسول خدا(صلی الله علیه و آله) عرض کرد:

«آیا برای ابوطالب از خدا امیدواری؟».

فرمود:

«تمام خیر را برای ابوطالب، از خدا امیدوارم». (4)

1- (1) - سیرۀ ابن هشام: 1/ 246 - 245.
2- (2) - فتح (48): 29.
3- (3) - مائده (5): 54.
4- (4) - طبقات ابن سعد: 1/ 125؛ الخصائص الکبری: 1/ 87.