جلوه قرآن در خاک تابان صفحه 32

1- قزوینی، تتمیم امل الآمل، ص 68.

2- روضاتی،شرح روضات الجنات، ص 297

3- همان، صص 297 و 298

4- قزوینی،تتمیم امل الامل ، ص 68

هجوم افاغنه در سال 1134 ق حدود چهل سال یا بیشتر داشته و خود یکی از فضلا و مدرسین حوزه علمیه اصفهان بوده است. او اوضاع مصیبت بار این دوره را که خود شاهد عینی آن بوده، در کتاب اربعین اش به خوبی بیان می کند:

« کتاب حاضر را در موقعی گرد آوردم و در مکانی تألیف کردم که چشم ضمیر و بصیرت مردمان در آن تیره شده بود. خون مؤمنان که قرآن و سنت ریختن آن را حرام کرده است، به هدر رفته و پرده عصمت زنان به دست گروهی از کافران بدکار دریده شده و مردم به دست کفار و بدکاران اسیر شده بودند....»(1)

باوجود این مصبیت بزرگ در جامعه اسلامی، علامه خواجویی توانست در برابر این ناملایمات مقاومت کند و به عنوان یکی از برجسته ترین علمای این دوران همچنان مطرح باشد.

در منزلت و جایگاه علامه خواجوی، همین نکته کافی است که در تاریخ علوم اسلامی و معارف شیعی در برخی منابع از او به «معلم ثالث» یاد کرده اند.(2) همچنین وی حلقه اتصال علمای عهد صفوی به دوره قاجاریه است که پشتکار بی نظیر او و شاگرد برجسته اش، آقا محمد بید آبادی باعث شد چراغ علم وحکمت را در این دوران فترت (از سقوط صفویه تا ابتدای قاجار) روشن نگه داشته شود.

وی به افضلیت و برتری قرآن نسبت به ائمه اطهارقائل و در بین علمای معاصر خودش معروف بود؛ چنانکه یکی از علمای وقت رساله ای درباره حدیث ثقلین و این که کدام یک نسبت به دیگری برتر است، نوشته و برتری عترت را بر می گزیند. حکیم خواجویی در رد بر آن،رساله ای نگاشته و رأی به برتری قرآن