جلوه قرآن در خاک تابان صفحه 41

1- مهدوی، سیری در تاریخ تخت فولاد اصفهان، ص 189

2- انوار ، فهرست نسخ خطی کتابخانه ملی ایران، ج2، ص 182

3- انوار، همان.

4- همان، ص 183.

5- تهرانی، الذریعه ، ج 22، ص 252.

6- معلم حبیب آبادی ، مکارم الآثار، ج 4، ص 1233

فکر و مطالعه بود.

مهمترین اساتید ایشان علامه سید محمد شهشهانی وعلامه میر حسن مدرس بودند. بیشتر تحصیلات عالی و دروس اجتهادی را نزد علامه شهشهانی فرا گرفت. و پس از نیل به درجه اجتهاد به تدریس مشغول شد. علمای بسیاری از محضرش کسب علم نموده که از همه مشهورتر آیت الله العظمی بروجردی است.

علامه امین عاملی او را با عبارت «لم یکن فی عصره اشد انکباباً منه علی الاشتغال» ستوده است(1).

ابوالعمالی نه تنها در دانش های رسمی، بلکه در بسیاری از علوم آن روزگار نیز به مرتبه استادی رسیده بود. وی در صداقت ، زهد وعبادت نیز الگویی کم نظیر در روزگار خود به شمار می رفت؛ چنانچه منتهی درجه احتیاط را در اعمال خویش مراعات می نمود. در مطالب علمی، بسیار تدقیق وتفکر می نمود. از آن مرحوم حکایت شده که می گفت :« گاه می شد در نوشتن دو ورق از کتاب بشارات، دو ماه فکر و تأمل می کردم» و فرزند فرزانه اش، ابوالهدی کلباسی در بدر التمام می نویسد:« از این جهت بوده که تصانیف ایشان فائق بر تصانیف دیگران بوده و به واسطه تحقیقات ایشان مجلس درسشان مشحون از فضلا وعلما بوده و از اطراف شد رحال نموده و از بیانات و افکارایشان استفاده می نمودند(2)»

از ویژگی های مهم میرزا ابوالمعالی که باعث برجستگی او در بین علمای قرن سیزدهم گردیده است، تألیفات و آثار بسیار او در حوزه های مختلف علوم قرآنی، فقهی، اصولی، رجالی، حکمی، کلامی،