پیشرفت معلولان صفحه 119

در ایران سازمان های غیردولتی معلولین ابتدا از سوی میسیونرهای مسیحی و از نوع سازمان های غیردولتی برای معلولین، مانند خیریه هایی در تهران و تبریز و آموزشگاه کریستوفل (یک کشیش مسیحی در اصفهان) تشکیل شدند. سپس بخش هایی از جامعه در قالب مدرسه یا مؤسسه آموزشی مثل ابابصیر و شوریده شیرازی یا مدرسه کر و لال های باغچه بان، تشکل هایی ایجاد کردند. نسل اول تشکل ها اعم از مواردی که مسیحی ها ایجاد کردند یا بعداً خود ایرانیان شکل دادند تماماً توسط افراد عادی بوده است. اما در نسل دوم تشکل های مردمی ایران نهادهایی می بینیم که توسط خود معلولین تأسیس شده است؛ مثل انجمن نابینایان ایران، انجمن ناشنوایان ایران که نسل دوم آن توسط خود نابینایان و ناشنوایان اداره می شود.

نکته قابل توجه در خصوص سازمان های غیردولتی به طور عام و سازمان های غیردولتی معلولین به طور خاص این است که با توجه به نو بودن این پدیده در ایران و اساساً نو بودن مفاهیم و ارکان جامعه مدنی در ایران، این ارکان هنوز در کشور ما به خوبی قوام نیافته و تمامی ویژگی ها و عناصری که یک سازمان غیردولتی می باید در برگیرد در آنها وجود ندارد. بنابراین آنچه در ایران به عنوان سازمان های غیردولتی وجود دارد معمولاً یا یک سازمان های غیردولتی سازمان یافته از سوی دولت است و یا نظامی که تحت نظارت یا هدایت و مدیریت بخش هایی از دولت عمل می کند تلاش های سازمان های بین المللی نظیر سازمان ملل در جهت تقویت سازمان های غیردولتی (N.G.O) و (خود - فرما)ی معلولین قرار گرفت لذا این سازمان دهه 1982-1992 را دهه سازمان ملل و معلولیت نامید و دولت ها را ملزم دانست تا در راه ایجاد فرهنگ، حمایت ها و امکانات مناسب برای توسعه تقویت تشکل های معلولین و بهبود زندگی افراد دارای معلولیت بکوشند.

سازمان ملل با تشکیل کمیته های ویژه بررسی و حل مشکلات افراد دارای معلولیت مانند (کمیته ویژه امور معلولین)، (Hoc Committee Ad) و اسکاپ (ESCAP) و ارائه گزارش های تحقیقی این بخش ها در مجامع عمومی خود (1983-2004) و برگزاری همایش ها و اجلاس هایی بین المللی و انجام پیمایش ها سعی نموده تا اهمیت و ضرورت رسیدگی به افراد دارای معلولیت را آشکار ساخته و