پیشرفت معلولان صفحه 124

ثانیاً تأکید می نمایند اگر معلولین نیازهایی دارند باید توسط خودشان و با روش های انسانی و آبرومندانه مرتفع گردد و از روش های منفی باید پرهیز شود. متأسفانه بسیاری از سازمان های مردمی به جای رو آوردن به اشتغال های آبرومند، به سراغ روش های مخرب می روند. مثلاً نهادی دارای 1000 عضو فرهنگی مثل معلم، استاد دانشگاه پژوهشگر است و می تواند واسطه شده و پروژه های علمی از مراکز دولتی برای آنها بگیرد و به وضعیت آنان سامان بدهد. اما متأسفانه آنان را وادار می کند که در بازار راه افتاده و قبض دست گرفته و از مردم پول بگیرند. این نوع شیوه ها منجر به ایجاد و گسترش فرهنگ تکدی گرایانه خواهد شد با آن هم تکدی گرایی نوین.

بالاخره اگر نهادهای دولتی و مردم معلولان را انسان هایی که در زمینه هایی توانمندی دارند، قبول کنند و حقوق آنها را مراعات نمایند، معلولان نیاز به هیچ مساعدت و کمکی ندارند مگر درصد اندکی از آنان که مثلاً کاملاً فلج شده و از کار افتاده اند. مثلاً بسیاری از ناشنوایان توان تدریس، توان چکیده نویسی برای بانک های اطلاعاتی، توان تهیه گزارش و روزنامه نگاری، توان گویندگی در رادیو و صدها کار دیگر دارند. اما مدیریت های دولتی و سازمان ها و کارخانجات خصوصی حاضر نیستند از آنها استفاده کنند مگر اینکه استثمار کنند و به آنان پرداخت کمتر داشته باشند.

کلاً اگر مساعدت و کمک مالی بدون حساب و محاسبه انجام شود و در چارچوب برنامه جامع و سنجیده عملی گردد، رشد وابستگی و افزایش تکدی حتمی است. گداپروری یعنی مساعدت و کمک رایگان به معلولان به طوری که آن فرد تلاش و اهتمام خود برای مهارت افزایی و کسب و کار و کار برای کسب درآمد را کنار گذاشته و به آن دریافت های رایگان بسنده کند.

گدایی یک شکل سنتی و قدیمی دارد و برای همگان معلوم و شناخته شده است، ولی روش مدرن آن پیچیده است. برخی مراکز با این ادعا که افراد تحت پوشش دارند و به آنها رسیدگی می کنند، از دولت و از منابع مختلف مبالغ دریافت می کنند، بخشی را هزینه افراد تحت پوشش کرده و بقیه را برای خودشان برمی دارند. دوم اینکه در جهت مهارت افزایی افراد تحت پوشش تلاش جدی و