پیشرفت معلولان صفحه 128

و به نوعی سیاست ها و اهداف تمامی طرح های مربوطه را مشخص می سازد. یکی از نام هایی که به عنوان مترادف برای «زندگی مستقل» به کار می رود «برابرسازی فرصت های در دسترس برای معلولین» است.

اما (زندگی مستقل) بسیار بزرگ تر و مهم تر از هدفی شخصی است. این مفهوم مجموعه تغییراتی در روابط اجتماعی را در برمی گیرد. (زندگی مستقل) هم یک رویکردی فلسفی و هم کاربردی است. این رویکرد، افراد دارای معلولیت را برای نیل به حقوق انسانی و مدنی گرد هم می آورد. آنها فرصت های برابر را همان اندازه که برای خود می خواهند برای دیگران نیز می طلبند. (زندگی مستقل) به دنبال هدفی ساده است: «زندگی مستقل به این معناست که افراد دارای معلولیت خواهان همان فرصت های زندگی و گزینه هایی هستند که سایر خواهران و برادران، همسایگان و دوستان غیر معلول آنها در زندگی روزمره از آنها برخوردار هستند.»

توانمندسازی معلولین و سازمان های آنها بدون برخورداری آنها از عناصر اساسی مانند: (قدرت انتخاب)، (کنترل بر امور خود)، (آزادی عمل) و (برابری در حقوق و فرصت ها) ممکن نیست. حقوق و مشکلات و راه حل ها تنها در یک بستر و قالب گروهی منسجم قابل فهم، طرح و دست یافتنی هستند. تا آن زمان که سازمان های غیردولتی که مصداق آشکار تمامی دردها، مسائل و حقوق معلولین هستند از توان کافی برای حضور و فعالیت برای معلولین برخوردار نباشد، مشکلات معلولین که 10 درصد جمعیت جهان را تشکیل می دهند حتی درک هم نمی شود چه رسد به آنکه مورد بررسی و بحث قرار گرفته و حل شود.

سازمان ها می توانند از محیط کوچک کارگاه یا کتابخانه یا هر جای دیگر که معلول حضور دارد، شروع کنند و چنین محیط هایی را تبدیل به مستقل کار کردن نمایند. هر جا هم نیاز به کمک دیگران هست روش کمک گرفتن را به آنان آموزش دهند. معلول نابینا برای عبور از عرض خیابان، نیاز به کمک دارد؛ اگر با بی ادبی و داد و فریاد مردم را به یاری بطلبد، مردم از او رنجیده خواهند شد. اما اگر با زبان خوش و ادب از دیگران مساعدت بخواهد، حتماً تأثیر مطلوب خواهد داشت. معلولان نیاز به آموزش دارند تا روش تعامل با مردم را بدانند.

تاکنون درباره فرهنگ استقلال کار جدی و جامع نشده و معلولین، تشکل ها و