پیشرفت معلولان صفحه 138

اما در افواه آمار ناشنوایان کنونی ایران را حدود سه میلیون می دانند.

یک مسئول در سازمان بهزیستی در دی ماه 1383 خبر داد: سالانه در ایران، 8000 کودک دارای اختلالات شنوایی متولد می شود.(1)

از این رو، کر و لال ها، قشر بزرگ و قابل توجهی از جامعه ایران را تشکیل می دهند. آمارهای جهانی نیز نشانه کثرت جمعیت آنان است. مسئولان فدراسیون جهانی ناشنوایان، کل جمعیت ناشنوایان و سخت شنوایان را هفتاد میلیون نفر اعلام کرده اند. برخی آمارها گویای وجود دوازده میلیون ناشنوا در جهان اسلام است.

امّا به رغم کثرت آمار این قشر، اهتمام برای حلّ مشکلات آموزشی، معیشتی، فردی و اجتماعی آنان همپای رشد جمعیت جلو نرفته است. جمعیت ناشنوایان هر گونه محاسبه شود، بیش از یک میلیون نفر است و این جمعیت اقلیت بزرگی را تشکیل می دهد و از جمعیت همه جریان ها بیشتر است.

این جمعیت اگر رسیدگی شود و به شیوه های صحیح تعلیم و تربیت در مراحل مختلف آنها اجرا شود، تبدیل به یک جریان کارآمد اجتماعی، جمعیت خلاق و کارآفرین می گردد. از این رو از دوره مشروطیت، انظار متوجه آنها شد و تلاش برای اصلاح امور آنها را بخشی از ترقی و پیشرفت فرض کردند. اکنون به تجزیه و تحلیل سیر پیشرفت جامعه ناشنوایان را در ایران می پردازیم.

گذار از مراحل تاریخی

جامعه ناشنوایان ایران در دوره اخیر، سیر چهار مرحله ای داشته است: مرحله اول دوره آشنایی با پیشرفت ها و بیدار شدن و توجه یافتن به عقب ماندگی معلولان به ویژه ناشنوایان است. غرب و روسیه چند قرن زودتر فعالیت در امور فرهنگی، آموزشی و اجتماعی معلولان را آغاز کرده بود. کسانی که به عنوان بازرگان یا گردشگر یا مأمور سیاسی به روسیه، کشورهای اروپایی و حتی ترکیه می رفتند، مدارس ناشنوایان و نابینایان را می دیدند و سواددار شدن آنها را با چشم ملاحظه