پیشرفت معلولان صفحه 20

لباس پوشیدن نیست بلکه مربوط به مدنیت، اخلاق، تفکر و بینش و تربیت افراد است و تحقق اینها به راحتی امکان پذیر نیست، البته غیر ممکن و محال هم نیست ولی نیاز به از خودگذشتگی، ایثار، تواضع و امثال اینها دارد.

برای اینکه بحث عینی تر شود، این مبحث را از طریق عناصر توسعه پی می گیریم. قبلاً گفتیم توسعه و ترقی منوط به هم افزایی و هم افزایی دارای سه عنصر همزیستی، هم اندیشی و همکاری است. متر و اندازه و شاخصی وجود دارد که می توان این سه فرایند را در یک جامعه یا در یک طبقه یا قشر مثل معلولین سنجید و آن دیالوگ و گفت وگو است. اگر آحاد یک جامعه با هم نتوانند دیالوگ داشته باشند یعنی گفت وگوهای دو طرفه و چند طرفه داشته باشند، قطعاً همزیستی، همفکری و همکاری هم نخواهند داشت یا اگر داشته باشند مؤثر و کارآمد نیست.

با این شاخص می توان جامعه ایران در این دوره را بررسی کرد و پس از بررسی به نتایج زیر رسیدیم:

- مدیران و مسئولان در شرایط مختلف گفت وگو با مردم یا با کارمندان زیر دست خود را ندارند یا کم دارند. معمولاً تصمیم گیری ها انفرادی است.

- جلسات و نشست های گفت وگو در محله ها و در مدارس و در سطح جامعه بسیار کم است. اگر هم باشد واقعی نیست و مباحثه واقعی انجام نمی شود. وقتی گفت وگو اندک و سطحی باشد، نقد و تصحیح گذشته هم وجود ندارد. نتیجه اینکه هم افزایی شکل نگرفته است.

تجربه جنگ جهانی

معلولان اروپا در روزگاری بدترین شرایط را داشتند و پس از اتمام جنگ جهانی در سال 1945م نیمی از کشورهای اروپایی ویران شده و نیمی از جمعیت هم معلولیت داشتند.

پس از جنگ، تجربه قبلی هم نداشتند تا بداند چه کار کنند و از چه مسیری بروند. کارشناسان و نخبگان با بررسی و درایت، برنامه ریزی برای توسعه جامعه معلولین را پیش گرفتند. به طوری که ظرف کمتر از یک دهه نه تنها خرابی ها را